ในคฤหาสน์บนไหล่เขาของยอดเขาอู้หมิงซาน
ลมกลางคืนลอดผ่านช่องหน้าต่างที่เปิดแง้ม พัดให้ม่านโปร่งไหวเบา ๆ
เจียงหนิงยืนอยู่หน้าตู้ มือถือผงสีขาวห่อเล็ก ๆ หัวใจเต้นรัวราวกับจะกระเด็นออกมาจากลำคอ
เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยวสีแดง สายเส้นบางพาดอยู่บนไหล่ ขับผิวบริเวณนั้นให้ขาวผ่องราวกับเปล่งประกาย
เธอสวยสะดุดตา ริมฝีปากแดงเม้มเข้าหากัน แม้แต่ตอนประหม่า ก็ยังดูน่ารักอ่อนหวานอยู่สามส่วน
ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างและอ่อนโยน ตอนนี้ขนตาหลุบต่ำด้วยความประหม่า สั่นไหวระริก
เจียงหนิงมือสั่น เทผงลงในไวน์แดง แล้วใช้ช้อนเงินเล็กคนจนเม็ดผงละลาย จึงค่อยผ่อนลมหายใจยาวออกมา
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอวางยาใคร
แต่แม่บอกทางโทรศัพท์แล้วว่า ซางสือซวี่เป็นสามีของเธอ ต่อให้ถูกจับได้ เขาก็ไม่ทำอะไรเธอหรอก
เธอแค่อยากใกล้ชิดกับเขาสักหน่อย แค่ครั้งเดียว
เขาไปทำงานต่างเมืองหนึ่งสัปดาห์ อาการทรมานที่ก่อตัวอยู่ในร่างกายของเธอยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ คืนนี้ถ้ายังต้องฝืนต่อไปอีก เธอกลัวจริง ๆ ว่าตัวเองจะตายในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้
เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลง
เจียงหนิงเงยหน้าพรวด ประตูกระจกถูกผลักเปิด ซางสือซวี่เดินออกมาโดยมีผ้าขนหนูพันกาย เส้นผมยังหยดน้ำ ไหลลงมาตามลำคอ
ใบหน้านี้ของเขาช่างเกินไปจริง ๆ แนวกรามคมชัดราวกับถูกมีดกรีดขึ้นมา ริมฝีปากบางแดง ยามทำหน้าขรึมกลับทั้งเย้ายวนและดุดัน
แต่งงานกันมาหนึ่งปีแล้ว ทุกครั้งที่เจียงหนิงมองเขาก็ยังเผลอตะลึงอยู่ดี ตอนนี้ใบหูของเธอร้อนผ่าวไปหมด รีบเบือนสายตาหนี
ซางสือซวี่เดินเข้ามา เห็นเธอมองเขาแวบหนึ่งแล้วก้มหน้าลง แววตาก็หม่นวูบ
เธอยังคงกลัวเขา
บางทีคงเกลียดเขาด้วย เกลียดที่ตอนนั้นเขาแย่งชิงเธอมาอย่างเอาแต่ใจ ไม่ยอมให้เธอแต่งกับพี่ชายของเขา