“งั้นก็ดีเลยสิ!”
เจียงหนิงผุดลุกขึ้นนั่ง ดวงตาเป็นประกาย
“ถ้าซางสือซวี่ล้มละลายขึ้นมาจริง ๆ พอหย่ากันแล้วฉันก็แบ่งเงินเลี้ยงดูมาได้ก้อนหนึ่ง จากนั้นก็ไปซื้อบ้านในเมืองเล็ก ๆ ที่วิวสวย อากาศดี เปิดสโมสรขี่ม้า แล้วก็ขี่ม้าถ่ายวิดีโอทุกวัน ชีวิตดีสุด ๆ”
【...โฮสต์ ภารกิจของคุณคืออย่าซ้ำรอยเจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่เอาแต่หวังให้สามีล้มละลายนะ】
“ก็แค่พูดไปงั้นแหละ”
ปากเจียงหนิงพูดปัด ๆ แต่ในใจกลับลองคิดคำนวณจริงจังขึ้นมาเสียแล้ว
ถ้าซางสือซวี่ล้มละลายขึ้นมาจริง ๆ เธอถือใบหย่าแล้วหนีไป อาการกระหายสัมผัสทางผิวหนังจะทำยังไงล่ะ?
หรือจะให้เธอทนไปจนตายจริง ๆ กันนะ
ระหว่างกำลังครุ่นคิด โทรศัพท์ก็ดังขึ้น บนหน้าจอปรากฏคำว่าแม่
เจียงหนิงรับสาย เสียงแม่ของเธอดังออกมาจากลำโพง
“หนิงหนิง แม่ส่งของไปให้หนูหน่อยนะ บ่ายนี้น่าจะถึงแล้ว อย่าลืมรับล่ะ”
“ส่งอะไรมาอีกแล้วคะ?”
พอได้ยินน้ำเสียงของแม่ เจียงหนิงก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที ครั้งก่อนที่ส่งของมาก็คือขวดยานั่น
“แม่ อย่าทำอะไรแผลง ๆ อีกเลย หนูไม่ต้องการ”
“แผลงอะไร แม่ทำไปก็เพราะหวังดีกับหนู หนูแต่งงานไปตั้งปีแล้ว ซางสือซวี่เคยแตะต้องหนูบ้างไหม? หนูอยู่บ้านคนเดียวทุกวัน แม่เห็นแล้วก็สงสาร”
“คราวนี้แม่เลือกชุดนอนมาให้ตั้งหลายชุด รับรองว่าสวยแน่ หนูใส่แล้วไปยืนตรงหน้าเขา แม่ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่หวั่นไหว”
หน้าเจียงหนิงแดงวาบ “แม่! พูดอะไรเนี่ย! หนูไม่เอา!”
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลซาง
“ไม่เอาก็ต้องเอา ส่งไปแล้วนี่” แม่เจียงไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ “แม่บอกเลยนะ เนื้อผ้าลื่นมาก ผิวหนูขาว ใส่สีนั้นต้องสวยแน่...”
“แม่!” เจียงหนิงร้อนใจจนกระโดดพรวดจากโซฟา “หนู...หนูบอกแม่เลยนะ เรื่องคราวก่อนเขาเหมือนจะรู้แล้ว ขอให้หนูอยู่อย่างสงบสักสองสามวันไม่ได้เหรอ!”