หลังจากทั้งสองกินข้าวเสร็จ เจียงหนิงก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมสแกนจ่าย แต่โจวหงเลื่อนคิวอาร์โค้ดรับเงินไปไว้ข้าง ๆ
「บอกแล้วไงว่าฉันเลี้ยง กินมื้อดี ๆ สักมื้อจะเป็นอะไรไป」
「ไม่ได้หรอก ปกติพี่ให้ของฉันตั้งเยอะ ฉันก็ไม่เคยเกรงใจเลย แต่มื้อนี้ฉันต้องจ่าย」เจียงหนิงยื่นโทรศัพท์ไปทางคิวอาร์โค้ด 「ถ้าพี่ไม่รับเงิน คราวหน้าฉันไม่มาจริง ๆ ด้วย」
โจวหงหัวเราะ ก่อนจะเลื่อนคิวอาร์โค้ดกลับมาให้
「ได้ ๆ สแกนเลย เธอนี่ดื้อจริง ๆ」
พอจ่ายเงินเสร็จ เจียงหนิงก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วตบพุงตัวเองเบา ๆ อย่างอิ่มเอมใจ
เคอเหยี่ยนยืนอยู่ข้างเธออย่างว่าง่าย
โจวหงถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า 「จริงสิ เมื่อเช้าพวกเธอไปดูบ้านมาเป็นยังไงบ้าง เจอที่ถูกใจหรือยัง」
เจียงหนิงส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ
「ดูไปสามที่ ที่หนึ่งไม่มีแอร์ อีกที่แพงจนน่าตกใจ ส่วนอีกที่เตียงเล็กเกินไป ทำไมบ้านแถวนี้ถึงแพงกันหมดเลยนะ」
โจวหงพิงเคาน์เตอร์บาร์ พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
「บ้านแม่ฉันมีเรือนเก่าอยู่หลังหนึ่ง อยู่ถนนด้านหลังนี่เอง มีห้องว่างอยู่ห้องหนึ่ง พวกเธออยากไปดูไหม? สภาพคงสู้ห้องในโครงการไม่ได้หรอก ทั้งลานทั้งบ้านก็เก่า แต่เงียบสงบดี แถมค่าเช่าถูก」
ดวงตาเจียงหนิงเป็นประกายขึ้นมาทันที
「จริงเหรอ」
「จริงสิ」โจวหงหยิบโทรศัพท์มาเลื่อนดูอยู่สองสามที 「เดี๋ยวฉันโทรหาแม่ให้ พวกเธอไปดูได้เลย」
เขาโทรออกแล้วคุยกับแม่สองสามประโยคด้วยภาษาถิ่น เจียงหนิงฟังไม่รู้เรื่องสักคำ พอวางสาย โจวหงก็ส่งที่อยู่มาให้ทางวีแชต
「ขี่รถไปก็แค่ห้านาที แม่ฉันอยู่บ้าน พวกเธอไปเคาะประตูได้เลย」
เจียงหนิงพยักหน้าขอบคุณไม่หยุด พอหันไปเห็นเคอเหยี่ยนยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ เธอก็ใช้ศอกสะกิดเขา