เสียงน้ำจากฝักบัวดังมาจากห้องน้ำ เจียงหนิงฉวยจังหวะนี้เปิดตู้เสื้อผ้า เตรียมหาชุดไปดูบ้าน
ในตู้มีเสื้อผ้าอยู่เพียงไม่กี่ตัว มองปราดเดียวก็เห็นหมด
เธอเอื้อมมือหยิบถุงพลาสติกใบหนึ่งจากก้นตู้ ข้างในเป็นกระโปรงที่ซื้อจากตลาดกลางคืนเมื่อสองวันก่อน กระโปรงผ้าตาข่ายสีขาวนวล พิมพ์ลายดอกไม้เล็ก ๆ ลดราคาเหลือ 19.9 หยวน
ตอนนั้นเธอลังเลอยู่นาน แต่แม่ค้าร้านแผงลอยบอกว่าเป็นตัวสุดท้าย ขายหมดก็จะเก็บร้านแล้ว เธอเลยใจร้อนซื้อมาเสียเลย
ซื้อกลับมาก็ซัก ตากจนแห้ง แล้วพับเก็บไว้ แต่ยังไม่มีโอกาสได้ใส่สักที
วันนี้จะไปดูบ้าน จะให้ใส่เสื้อยืดที่ซักจนสีซีดไปแล้วก็คงไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเจ้าของบ้านเห็นเข้าคงคิดว่าพวกเขาไม่มีปัญญาเช่าหรอก
เจียงหนิงสวมกระโปรง แล้วหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเล็ก ๆ ขนาดเท่าฝ่ามือ
ชายกระโปรงพลิ้วตามตัว ผ้าตาข่ายเบาหวิว ดอกไม้เล็ก ๆ บนผืนผ้าเลือนรางวูบไหว
เธอกำลังชื่นชมตัวเองเพลิน ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก
เคอเหยี่ยนเช็ดผมเดินออกมา พอเงยหน้าขึ้นก็ชะงักค้างอยู่กับที่
เจียงหนิงได้ยินเสียงจึงหันกลับไป ยิ้มให้เขา
“สวยไหม? ซื้อตอนลดราคาเองนะ แค่ 19.9 หยวน!”
เคอเหยี่ยนเคยเห็นเธอใส่เสื้อยืด เคยเห็นเธอผูกผ้ากันเปื้อนง่วนอยู่ในครัวหลังร้าน เคยเห็นเธอขนของจนเหงื่อท่วมตัว แต่ไม่เคยเห็นเธอในลุคนี้มาก่อน
กระโปรงตาข่ายขับให้ผิวเธอขาวผ่องราวกับเปล่งประกาย เอวคอดบางจนเหมือนใช้มือสองข้างโอบได้มิด ใต้ชายกระโปรงเผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่อง
เธอยังคงหมุนตัว ชายกระโปรงพลิ้วไหวราวกับดอกไม้ ปากก็พูดเจื้อยแจ้วว่ากระโปรงตัวนี้ถูกและคุ้มแค่ไหน แต่เคอเหยี่ยนไม่ได้ฟังสักคำ