เสิ่นเจวี้ยนหัวเราะเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดต้นคอเธอ จนเจียงหนิงอดหดไหล่ไม่ได้เพราะรู้สึกจั๊กจี้
มือข้างหนึ่งของเขาไล้ลงมาตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเอว ปลายนิ้วสอดเข้าไปใต้ขอบกางเกงอยู่บ้าน
“พี่ถามว่าตรงนี้หิวหรือเปล่า”
เจียงหนิงกัดริมฝีปากล่าง ใบหน้าร้อนผ่าวจนพูดอะไรไม่ออกสักคำ
เสิ่นเจวี้ยนกลับใจเย็น ค่อย ๆ ช่วยปล่อยริมฝีปากล่างที่เธอกัดไว้ นิ้วโป้งถูรอยแดงจาง ๆ ที่ถูกกัดเบา ๆ
“ตอบพี่สิ อยากได้พี่ไหม”
เธออึกอักอยู่นาน สุดท้ายก็ซุกหน้าลงตรงซอกคอเขา เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“อยากค่ะ”
ลูกกระเดือกของเสิ่นเจวี้ยนขยับอย่างแรง
เขาอุ้มเธอลงจากด้านบน พลิกตัวให้เธอหันหลังเข้าหาเขา จากนั้นยกมือขึ้นตบข้างเอวเธอเบา ๆ
เจียงหนิงกัดริมฝีปาก ก่อนแอ่นเอวลงอย่างคุ้นเคย ทำเอาคนที่อยู่ด้านหลังหัวเราะออกมา
ปลายหูของเธอแดงก่ำ เธอเอียงหน้ามาถลึงตาใส่เขา
“ยังจะหัวเราะอีก”
“ไม่ได้หัวเราะสักหน่อย” ปากเขาพูดว่าไม่ได้หัวเราะ แต่เสียงหัวเราะในน้ำเสียงกลับปิดไม่มิด มือประคองเอวเธอไว้ “เด็กดี”
ไม่นานห้องครัวก็ร้อนระอุ ไอร้อนคลุ้งปนกับกลิ่นหอมของเนื้อวัวตุ๋น และลมหายใจของคนสองคนที่ประสานกัน
เสิ่นเจวี้ยนไม่ยั้งมือเลยแม้แต่น้อย
เรี่ยวแรงที่เจียงหนิงจะร้องขอให้เขาเบาหน่อยละลายหายไปกับไอร้อนจนหมด
หม้อเนื้อตุ๋นมะเขือเทศถูกวางทิ้งไว้บนเตาอย่างนั้น ค่อย ๆ เย็นชืดลง
กว่าทั้งสองจะกลับมานั่งที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง เวลาก็ล่วงไปเกือบสองชั่วโมงแล้ว
กับข้าวถูกอุ่นใหม่ ส่วนข้าวก็หุงสุกเรียบร้อย
เจียงหนิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ มีหมอนอิงรองหลังเอาไว้ ใบหน้ายังแดงระเรื่อ ตะเกียบเขี่ยเนื้อตุ๋นในชามไปมาอยู่นาน แต่ก็ไม่ยอมส่งเข้าปากสักที