“กลับมาแล้วเหรอ?” เจียงหนิงเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา “วันนี้ฉันเลิกงานเร็ว เลยปลูกเมล็ดที่เหลือหมดแล้ว เหลือแค่สตรอว์เบอร์รี แช่น้ำไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยปลูก”
เคอเหยี่ยนเดินเข้ามานั่งยอง ๆ ข้างเธอ แล้วมองหลุมที่เธอขุดไว้
“ขุดตื้นเกินไป”
“หือ?”
“ปลูกตื้นไป รากจะยึดดินไม่อยู่” เขาหยิบพลั่วเล็กในมือเธอไป แล้วขุดหลุมเมื่อครู่ให้ลึกลงอีกหน่อย “แบบนี้”
เจียงหนิงขยับเข้าไปดู ศีรษะของทั้งคู่แทบจะชนกัน ตอนเคอเหยี่ยนเอียงหน้า ปลายจมูกก็เฉียดใบหูเธอ เจียงหนิงหดคอโดยสัญชาตญาณ
“เป็นอะไร?” เขาถาม
“ไม่มีอะไร พูดต่อสิ”
“กลบแล้วกดเบา ๆ อย่ากดแน่นเกินไป”
“อืม”
เจียงหนิงก้มหน้ากลบเมล็ดใหม่ ปลายหูแดงจัด มือไม้ก็เริ่มเก้ ๆ กัง ๆ
เคอเหยี่ยนมองท่าทางของเธอแล้วอมยิ้ม ก่อนลุกขึ้นกลับเข้าไปล้างมือในบ้าน
ตอนกินข้าว เจียงหนิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้เขาฟัง โดยเน้นเรื่องที่โจวหงมอบหมายงานถ่ายวิดีโอให้เธอ
“คุณว่าฉันจะถ่ายออกมาดีไหม? ถ้าถ่ายแล้วไม่มีคนดู พี่โจวคงผิดหวัง”
“คุณทำได้ดีแน่” เคอเหยี่ยนคีบไข่ผัดกุยช่ายใส่ชามเธอ “คุณทำอะไรก็ทำได้ดีทั้งนั้น”
เจียงหนิงถูกเขาชมจนไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ก้มหน้ากินข้าวต่อ
กินเสร็จแล้วทั้งคู่ก็ออกไปปลูกเมล็ดที่เหลือในลานบ้านให้หมด
เจียงหนิงนั่งยอง ๆ รดน้ำ ส่วนเคอเหยี่ยนตัดไม้ไผ่จากรั้วแถวบ้านคุณยายจ้าวมาสองลำ แล้วใช้เชือกปอผูกเป็นค้างตั้งพิงกำแพง เอาไว้ให้เถาวัลย์เลื้อยขึ้นในภายหลัง
คุณยายจ้าวออกมาดูแล้วก็ยิ้มชอบใจ
“ค้างที่เสี่ยวเคอผูกสวยดีนะ เมื่อก่อนเคยทำหรือ?”