“งั้นตกลงตามนี้นะ ฉันอยากไปที่ที่มีทะเล แบบที่เก็บเปลือกหอยได้ด้วย”
“อืม เก็บกลับมาสักตะกร้าเลย”
เจียงหนิงหัวเราะเบา ๆ
คืนนั้นหลังจากทั้งคู่เสร็จสิ้นกิจกรรมบนเตียง เจียงหนิงก็เหนื่อยจนซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา ไม่นานก็หลับสนิท
เคอเหยี่ยนนอนตะแคง อาศัยแสงจันทร์รำไรจากผิวน้ำด้านนอกหน้าต่างมองใบหน้าของเธอ
ยามหลับ ริมฝีปากของเธอเผยอเล็กน้อย ลมหายใจแผ่วเบาตกกระทบบนหมอน ใต้ไหปลาร้ามีรอยจางเข้มหลายรอย
หลังตั้งครรภ์ ร่างกายของเธอนุ่มนิ่มกว่าแต่ก่อน ผิวก็บางราวกับกระดาษ เพียงแตะเบา ๆ ก็แดงแล้ว แค่ดูดเบา ๆ ก็ทิ้งรอยไว้จนถึงบ่ายวันถัดไป
เมื่อก่อนเวลาเขาสัมผัสเธอ เธอมักจะอิดออดอยู่นานกว่าจะยอมเปิดใจ แต่ตอนนี้บางครั้งแค่เขาวางมือลงไป เธอก็เป็นฝ่ายซุกเข้าหาอ้อมแขนเขาเอง
ไม่ว่าจะเอวด้านข้าง ท้ายทอย หรือบริเวณไหปลาร้า แค่แตะนิดเดียวเธอก็อ่อนระทวย หอบหายใจคล้ายแมวคราง เสียงหวานเหนียวหนึบแทรกเข้าไปในหูเขา
เขามีความสุขกับมัน แต่ก็ไม่กล้าหักโหมเกินไป
ท้องของเธอใหญ่ขึ้นแล้ว บางท่าก็ใช้ไม่ได้ ทุกครั้งจึงเสร็จเร็วกว่าก่อน แต่เธอก็เหนื่อยง่ายกว่าเดิม บางครั้งยังไม่ทันจบ เธอก็เริ่มง่วง ซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาพลางหาวแล้วบอกว่าจะนอน
เขาทำได้แค่กัดฟันถอยออกมา ส่วนเธอพอสบายตัวแล้วก็หลับไป ทิ้งให้เขานอนมองเพดานอยู่คนเดียวกว่าจะสงบใจได้ก็ใช้เวลานาน
เคอเหยี่ยนเอื้อมมือปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าเธอไปทัดหลังหู ปลายนิ้วหยุดค้างอยู่ตรงขอบใบหูครู่หนึ่ง
ไม่มีทะเบียนสมรส ไม่มีเรือนหอ ไม่มีสินสอด ไม่มีงานแต่ง
เธอไม่เคยบ่นสักคำ
เขาบอกว่าจะเปิดบริษัท เธอก็นำเงินเก็บทั้งหมดมอบให้เขา
ทั้งที่กำลังตั้งครรภ์ เธอยังตื่นแต่เช้าไปเปิดร้าน ถ่ายวิดีโอ รับออร์เดอร์ และคุยเรื่องความร่วมมือกับโจวหง ไม่ได้ละเลยสักอย่าง