คาคาชิและผู้คนด้านล่างมองดูเอ็นที่ถูกโจมตีจนกลายเป็นท่อนไม้
คาคาชิรีบหันไปมอง เห็นเอ็นยืนอยู่ด้านหลังเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน
คาคาชิเริ่มสงสัย สายตาที่มองเอ็นเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
หมอนี่ประสานอินตอนไหนกัน?
จากนั้นเขาก็ถามเสียงเข้มว่า “เมื่อกี้มีโอกาสล้มฉันตรง ๆ แท้ ๆ ทำไมถึงไม่ลงมือ?”
เอ็นส่ายหน้า มุมปากยกขึ้น “ล้มนายเหรอ? อย่าเข้าใจผิดสิ นายต่างหากที่เป็นฝ่ายท้าทายฉัน”
ทุกคนต่างอึ้ง เอ็นกล้าขนาดนี้เลยเหรอ?
ความโกรธพลุ่งขึ้นในอกคาคาชิ ก่อนจะถูกเขากดข่มลงอย่างฉับพลัน
หมอนี่กำลังปั่นประสาทฉันอยู่ แผนการดีจริง ๆ สมกับเป็นอูจิฮะ!
เอ็นมองคาคาชิที่ไม่ยอมบุกเข้ามาสักที ก็อดสงสัยไม่ได้
ทำไมยังไม่เข้ามาอีกล่ะ ฉันกำลังอยากลองดูว่าเคาเตอร์จะเป็นยังไงอยู่พอดี
ถ้าคาบฝึกปฏิบัติครั้งแรกไม่ได้ห้ามใช้อาวุธนินจา เอ็นคงได้โชว์วิชาดาวกระจายของอูจิฮะไปแล้ว
เอ็นกับคาคาชิจ้องตากันเขม็ง เมื่อเห็นเอ็นยืนตัวหลวมโพรก เต็มไปด้วยช่องโหว่ คาคาชิก็ยังอดลงมือไม่ได้
คาคาชิพลิกตัวไม่กี่ครั้งก็มาถึงตรงหน้าเอ็น ก่อนจะเหวี่ยงหมัดออกไป เขาวางแผนไว้แล้วว่าถ้าเอ็นใช้วิชาแทนร่างอีก ก็จะเตะสวนกลับไปตามจังหวะ
แต่เอ็นกลับก้าวไปข้างหน้า งอแขนขวาขึ้น พร้อมกระทืบเท้าขวาลงไปด้านหน้า
หมัดของคาคาชิปะทะเข้ากับแขนของเอ็น
“ปัง!”
คาคาชิกับทุกคนได้ยินเพียงเสียงทึบหนักจากการปะทะกันของร่างกาย
ส่วนเอ็นยังได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้นมาครั้งหนึ่ง
“ตุ้บ!”
จากนั้นพลังสายหนึ่งก็ไหลเวียนไปทั่วร่างของเอ็น เคาเตอร์ทำงานสำเร็จ!
เมื่อเห็นการโจมตีถูกขัดขวาง คาคาชิก็อาศัยแรงปะทะกระโดดถอยหลัง
เอ็นที่ได้รับการเสริมพลังแล้วออกแรงที่เท้า กลายเป็นเงาดำวูบไปอยู่ด้านหลังคาคาชิ ก่อนจะเตะออกไป
คาคาชิที่ยังไม่ทันลงพื้นไม่มีเวลาตอบโต้ จึงถูกเอ็นเตะเข้าที่แผ่นหลังจนกระเด็นไป
คาคาชิฝืนความเจ็บ ใช้ข้อมือยันพื้นพลิกตัวกลับมายืนอย่างมั่นคง สลายแรงปะทะจนหมด ก่อนจะมองเอ็นด้วยความตกตะลึง
เกิดอะไรขึ้นกัน? หมอนี่เหมือนกลายเป็นคนละคนเลย
เมื่อสัมผัสได้ถึงพละกำลังและความเร็วของตัวเอง เอ็นก็พอใจเป็นอย่างมาก
เขาออกแรงอีกครั้งจนพื้นยุบ ก่อนพุ่งทั้งตัวเข้าใส่คาคาชิ
เมื่อเห็นเอ็นพุ่งเข้ามาราวกับรถบรรทุก คาคาชิก็ประสานอินอย่างรวดเร็ว แล้วตบพื้นอย่างแรง
“คาถาดิน: กำแพงดิน!”
กำแพงดินที่สลักเป็นหัวสุนัขผุดขึ้นตรงหน้า
มุมปากเอ็นยกขึ้น ความเร็วไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย เขาชกใส่กำแพงดินเต็มแรง
“ตูม!”
หลังเสียงดังสนั่น กำแพงดินก็ถูกเอ็นชกจนแตกกระจาย
ในเวลาเดียวกัน ระยะเวลาเสริมพลังห้าวินาทีก็สิ้นสุดลง หมัดของเอ็นหยุดค้างอยู่ตรงหน้าคาคาชิ
ทุกคนมองภาพที่เกิดขึ้นบนสนามด้วยความตกตะลึง
“รู้ผลแพ้ชนะแล้ว!”
ทาโร่ประกาศผลเสียงดัง พร้อมมองเอ็นด้วยความหวาดหวั่นที่ยังไม่จางหาย
ความเร็วของเด็กคนนี้เมื่อครู่ แม้แต่จูนินอย่างเขายังแทบตามไม่ทัน
คาคาชิมองเอ็นตรงหน้าอย่างงุนงง แม้เขาจะเพิ่งเรียนวิชากำแพงดินนี้ได้ไม่นาน และมันก็ไม่แข็งแกร่งเท่าตอนพ่อใช้ก็ตาม
แต่โดนนักเรียนโรงเรียนนินจาอย่างนายชกทีเดียวจนแตกเนี่ยนะ มันสมเหตุสมผลตรงไหน?
นี่สินะอูจิฮะ?
“นายเก่งมาก”
คาคาชิลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปทำสัญลักษณ์คืนดีร่วมกับเอ็น
“อ๊ะ นายก็เหมือนกัน ผมตั้งตารอการต่อสู้ครั้งหน้ากับนายเลย”
เมื่อเห็นเอ็นยิ้ม คาคาชิก็รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาในใจ
อูจิฮะก็ไม่ได้หยิ่งยโสอย่างที่ข่าวลือว่ากันนี่นา
รอยยิ้มของเอ็นเป็นรอยยิ้มจากใจจริง เพราะในหัวของเขาตอนนี้มีข้อความว่า:
【รู้ผลแพ้ชนะแล้ว! เอาชนะฮาตาเกะ คาคาชิ (โรงเรียนนินจา) ได้สำเร็จ รับ 100 เหรียญทอง】
ก่อนหน้านี้ตอนสู้กับฟูงาคุ ข้อความที่ปรากฏคือ เอาชนะอูจิฮะ ฟูงาคุ (หัวหน้าหน่วยตำรวจ) ได้สำเร็จ รับ 50 เหรียญทอง
ดูท่าทั้งชนะและแพ้ก็ได้รับเหรียญทอง แต่ถ้าชนะจะได้มากกว่า หมายความว่าในอนาคตยังใช้ฟูงาคุเป็นกระสอบทรายเก็บค่าประสบการณ์ซ้ำได้อีก
พอคิดถึงตรงนี้ เอ็นก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม
ทุกคนเองก็ได้สติกลับมาจากการต่อสู้เมื่อครู่
โอบิโตะเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่บนหัว แล้วฝืนยิ้มออกมา “สมกับเป็นคู่แข่งที่ฉันยอมรับจริง ๆ ต้องเอาชนะคาคาชิให้ได้ก่อน ถึงจะมีคุณสมบัติให้ฉันเอาชนะ!”
ทุกคนหันไปมองโอบิโตะ พอเห็นว่ารินก็มองมาทางตัวเอง ใบหน้าของเขาก็แดงขึ้น
เขาพูดถึงอะไรทำนองเกียรติยศของอูจิฮะอยู่พักหนึ่ง บรรยากาศรอบข้างจึงเต็มไปด้วยความครึกครื้น
อันโคะมองเอ็นที่เดินลงจากเวที ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง
โอบิโตะหมอนั่นไม่ได้บอกเหรอว่าเอ็นโดนคนซ้อมประจำที่ลานฝึก? แล้วทำไมถึงเก่งขนาดนี้ล่ะ?
⊙∀⊙?
พอเห็นเอ็นเดินเข้ามาใกล้ อันโคะก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเตรียมหันหลังหนี
“อันโคะ วันนี้ผมจะกินอะไรดีนะ?” เอ็นวางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของอันโคะ
อันโคะไว้อาลัยให้กระเป๋าสตางค์ของตัวเองล่วงหน้า
อีกด้านหนึ่ง การต่อสู้บนสนามดำเนินมาถึงรอบของโอบิโตะ
คู่ต่อสู้ของเขาคืออาสุมะ
โอบิโตะคอยรับมืออาสุมะที่กำลังเข้าประชิด
โอบิโตะนึกถึงการต่อสู้ของเอ็นเมื่อครู่ จึงปล่อยแขนลงทั้งสองข้าง แล้วยกมุมปากขึ้นเลียนแบบเอ็น
อาสุมะระวังตัวขึ้นมาทันที หรือว่าโอบิโตะหมอนี่จะเหมือนเอ็นด้วย?
ถ้าใช้วิชานินจานี้ได้สำเร็จ รินต้องมองฉันด้วยความชื่นชมแน่
โอบิโตะคิดถึงรินที่กำลังมองอยู่ด้านล่างเวที ในใจก็ตื่นเต้นจนแทบอดใจไม่ไหว
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มประสานอิน
มะ—วอก—วอก—กุน—มะ—ขาล
เอ็นเลิกคิ้วขึ้น วิชานี้ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเขา มันคือคาถาไฟ: ลูกไฟยักษ์ที่เขาเพิ่งเรียนรู้ได้ไม่นาน
แววตาคาคาชิไหววูบ หรือว่าโอบิโตะก็แกล้งทำเหมือนกัน?
ทาโร่ใจหาย วิชาคาถาไฟที่มีพลังทำลายล้างสูงขนาดนี้ แถมยังใช้ใส่ลูกชายของโฮคาเงะรุ่นที่สามอีก
สงสัยงานของเขาคงไม่เหลือแล้ว!
ทาโร่กำลังจะเข้าไปห้าม แต่โอบิโตะประสานอินเสร็จแล้วและตะโกนว่า “คาถาไฟ: ลูกไฟยักษ์!”
เมื่อเห็นแก้มของโอบิโตะพองขึ้น อาสุมะก็ใจหาย แต่ตอนนี้หลบไม่ทันแล้ว
ทาโร่ราวกับเห็นใบรับรองการเป็นครูของตัวเองละลายเหมือนครีม
โอบิโตะพ่นลมหายใจไปข้างหน้า—
เปลวไฟเล็ก ๆ พุ่งออกมาจากปาก ก่อนจะดับหายไปอย่างรวดเร็ว
“เอ๊ะ?”
บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท เอ็นข่มมุมปากไว้สุดชีวิต กลัวว่าถ้าหลุดหัวเราะตอนนี้จะโดนเซียเหรินฟั่นจับตาเอาทีหลัง
แต่มนุษย์เราฝืนกลั้นนาน ๆ ก็กลายเป็นระเบิดที่กลั้นไม่อยู่ได้เหมือนกัน
สุดท้ายเอ็นก็กลั้นไม่ไหว
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
เสียงหัวเราะของเอ็นทำลายความเงียบ จากนั้นทุกคนก็หัวเราะตาม
“ขำจะตาย อูจิฮะเปลวไฟน้อย!”
“ตกใจหมด นึกว่าโอบิโตะใช้วิชานินจาเป็นจริง ๆ ซะอีก”
“ฉันก็เหมือนกัน โดนเขาหลอกเข้าเต็ม ๆ”
……
ใบหน้าของโอบิโตะแดงก่ำในพริบตา เขารู้สึกร้อนวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับมีไอน้ำพุ่งออกจากหัว
อาสุมะได้สติ รีบเข้าไปประชิดแล้วชกโอบิโตะที่ยังยืนเหม่อจนล้มลง
โอบิโตะนอนอยู่บนพื้น มองท้องฟ้าสีคราม
ความหมายของชีวิตอยู่ที่ไหนกัน?
“โอบิโตะ ไม่เป็นไรนะ ครั้งหน้าคุณต้องทำสำเร็จแน่”
เสียงอ่อนโยนของโนฮาระ รินดังเข้ามาในหูของโอบิโตะ
“ริน~”
โอบิโตะดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างกับปลาคาร์ปกระโดด
“ใช่แล้ว ฉันคือผู้ชายที่จะได้เป็นโฮคาเงะ ความล้มเหลวแค่ครั้งเดียวจะไปสำคัญอะไร ครั้งหน้าฉันจะต้องเอาชนะคาคาชิให้ได้!”
คาคาชิ: ?
คนที่เพิ่งล้มนายคืออาสุมะไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาหาเรื่องฉันล่ะ?
คาคาชิกุมขมับ มองโอบิโตะที่กำลังยิ้มโง่ ๆ อยู่ข้างริน
จากนั้นเขาก็มองเอ็นที่ยืนอยู่ข้างอันโคะ แล้วตัดสินใจว่า ครั้งหน้าจะต้องเอาชนะกลับคืนให้ได้
ขณะนั้นเอง ที่ห้องทำงานโฮคาเงะ
“ต้นกล้ารุ่นใหม่ของโคโนฮะช่างมีชีวิตชีวาจริง ๆ”
โฮคาเงะรุ่นที่สามมองภาพของคนรุ่นใหม่ในลูกแก้วคริสตัล พร้อมเผยรอยยิ้มพึงพอใจ
“ก๊อก ๆ ๆ”
“เชิญเข้ามา”