หนึ่งเดือนผ่านไป
เอ็นพยายามดิ้นหลุดจากผนึกผ้าห่มอย่างยากลำบาก ก่อนจะขยี้ตาที่เพิ่งตื่นนอน
เมื่อคืนเอ็นแอบฟังเสียงจากห้องข้าง ๆ จนดึกดื่น เพื่อขัดขวางไม่ให้เจ้าลูกกตัญญูตัวน้อยถือกำเนิดขึ้น
เขาเปิดหน้าต่างระบบดู
เหรียญทอง: 990
เอ็นรีบลุกไปล้างหน้าแปรงฟันให้เสร็จ แล้วออกไปฝึกออกหมัดลมในลานบ้าน
มิโคโตะที่อยู่ในบ้านมองเอ็นซึ่งกำลังฝึกฝนอย่างขะมักเขม้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย ถ้าเธอดูเวลาไม่ผิด เอ็นก็กำลังจะไปสายแล้ว
【ฝึกประจำวันสำเร็จ ได้รับเหรียญทอง 10 เหรียญ】
เอ็นหยุดมือทันที แล้วรีบสั่งระบบอย่างอดใจไม่ไหวว่า “สุ่มรางวัล!”
มันฝรั่งลูกหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเอ็น จากนั้นก็เริ่มแตกร้าวและสั่นอย่างรุนแรง
แสงสว่างค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากรอยแตก
ได้ของแล้ว!
เอ็นมองมันฝรั่งที่ระเบิดออกอย่างตื่นเต้น เหลือไว้เพียงกลุ่มแสงสีทอง
แสงจางหายไป ข้อความบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเอ็น:
【เคาเตอร์】Lv1: หลังจากคุณตั้งท่าป้องกัน หากป้องกันการโจมตีได้สำเร็จภายในหนึ่งวินาที จะได้รับบัฟเสริมความสามารถรอบด้านเป็นเวลา 5 วินาที
เอ็นกดมุมปากไว้แน่น ในหัวพลันนึกภาพตัวเองพุ่งเข้าไปกัดศัตรูอย่างบ้าคลั่งหลังใช้เคาเตอร์สำเร็จ
“นี่ เอ็น นายกำลังจะไปสายแล้วนะ”
มิโคโตะมองลูกพี่ลูกน้องที่ดูเหมือนจะเสียสติไปนิด ๆ อย่างจนปัญญา
“รู้แล้ว ๆ”
เอ็นข่มความตื่นเต้นไว้ โบกมือลามิโคโตะ แล้วเดินออกจากบ้าน
“เอ็น ลืมเบนโตะ!”
แต่เสียงของมิโคโตะไม่ได้ไปถึงหูของเอ็นที่เดินห่างออกไปแล้ว
หน้าโรงเรียนนินจา
เอ็นเรียกระบบในใจ
【ระบบจมจริง (ฉบับโลกสว่าง)】
เหรียญทอง: 0
ทักษะที่มีในปัจจุบัน: 【วิชาแทนร่างจมจริง】MAX: ……
【เคาเตอร์】Lv1: ……
เหรียญทองหมดเกลี้ยงอีกแล้ว ถึงเวลาหาแพ็กเกจประสบการณ์ใหม่แล้วสินะ
เอ็นก้าวเข้าห้องเรียนทันเสียงระฆังเข้าเรียนพอดี
“เอ็น นายมาสายอีกแล้ว วันนี้ก็ไปช่วยคุณยายข้ามถนนเหมือนโอบิโตะอีกหรือไง?”
ทาโร่ผู้เป็นครูปวดหัวเป็นพิเศษกับเด็กอูจิฮะสองคนที่มาสายเป็นประจำ
“แฮ่ม วันนี้มีแมวดำผู้น่าสงสารตัวหนึ่งขวางทางที่ผมต้องใช้ไปโรงเรียนอยู่น่ะครับ ครูก็รู้ว่าผม อูจิฮะเอ็น เป็นคนรักแมวมาตลอด”
แข็งแล้ว (หมายถึงหมัด)
“เอาเถอะ กลับไปนั่งที่ได้แล้ว” ทาโร่จำใจจะปล่อยเอ็นไป อย่างไรเสียถึงเอ็นจะมาสายบ่อย แต่คะแนนภาคทฤษฎีก็ดีมาโดยตลอด
“แฮ่ก แฮ่ก” ขณะที่เอ็นกำลังจะหันหลังจากไป เด็กหนุ่มสวมแว่นครอบตาและใส่ชุดสีน้ำเงินเข้มก็วิ่งหอบเข้ามาในห้องเรียน
“ถ้าอย่างนั้น โอบิโตะ วันนี้นายก็มาสายเพราะแมวดำขวางทางเหมือนกันเหรอ?”
“เอ๊ะ ครูรู้ได้ยังไงครับ? วันนี้ผมมาสายเพราะช่วยแมวดำหานายของมันต่างหาก……”
โอบิโตะไม่ทันสังเกตสีหน้าของครูที่คล้ำลงเรื่อย ๆ กำลังจะเล่าเรื่องความดีที่ตัวเองทำเมื่อเช้า
เอ็นเห็นท่าไม่ดี จึงคิดฉวยโอกาสตอนที่ครูยังไม่เปลี่ยนใจ รีบกลับไปนั่งที่
แต่เพิ่งก้าวออกไปได้ก้าวเดียว คอเสื้อด้านหลังก็ถูกทาโร่คว้าไว้
“พวกเธอสองคน คาบนี้ออกไปยืนฟังนอกห้อง!”
จากนั้นเอ็นกับโอบิโตะก็ถูกทาโร่หิ้วคนละมือโยนออกไปนอกห้อง
“เอ็น นายเอาเรื่องของฉันไปอ้างทำไม! บ้าจริง ตอนนี้ครูคงคิดว่าฉันสมรู้ร่วมคิดกับนายแล้ว ไม่แน่รินก็อาจจะ……”
โอบิโตะจ้องเอ็นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างขุ่นเคือง
หมอนี่ พอเปิดเรียนได้ไม่กี่วันก็จู่ ๆ มาพูดกับเขาว่า ‘ขอดูหน่อยว่านายมีความสามารถในฐานะอูจิฮะแค่ไหน’ แล้วก็อัดเขาจนน่วม พออัดเสร็จยังทำหน้าเสียดายแล้วพูดอะไรทำนองว่า ‘ไม่ยอมให้ฉันรังแกมือใหม่เพื่อบั๊กเหรอ’ อีก
“เอ็น วันนี้คาบฝึกต่อสู้ นายภาวนาไว้เลยว่าอย่าได้เจอฉัน ฉันเรียนวิชานินจามาได้ท่าหนึ่งแล้ว ถึงตอนนั้น……”
ในหัวของโอบิโตะผุดภาพตัวเองใช้วิชานินจาเอาชนะเอ็นในคาบฝึกต่อสู้ จากนั้นก็เอาชนะคาคาชิ แล้วได้รับสายตาชื่นชมจากริน เขาจึงเผลอยิ้มออกมาอย่างโง่เขลา
“ฮิฮิ”
เอ็นมองว่าที่บอสใหญ่ในอนาคตกำลังยืนหัวเราะโง่ ๆ อยู่ข้างตัว แล้วถอนหายใจในใจ
ถ้าเคนจิยังโง่แบบนี้ไปได้ตลอดก็คงดี
คาบฝึกต่อสู้
เอ็นมองการต่อสู้ของพวกมือใหม่ที่ผลัดกันซัดไปมาอย่างเบื่อหน่าย
“เอ็น เหตุผลที่นายอ้างว่ามาสายวันนี้เหลวไหลเกินไปแล้ว แถมยังไปซ้ำกับหมอนั่นอย่างโอบิโตะอีก”
อันโคะที่รวบผมสีม่วงเข้มเป็นหางม้าสูงใช้ศอกสะกิดเอ็น
“ของฉันเป็นเรื่องแต่ง ส่วนของโอบิโตะเป็นเรื่องจริง”
เอ็นหันไปมองเด็กสาวข้างตัว “เจ้านี่บอกด้วยว่าจะเอาชนะฉันให้ยับในคาบฝึกต่อสู้”
“พรืด ฮ่า ๆ ๆ อูจิฮะสองคนเตรียมดวลกันแล้วเหรอ? ดูท่าคาบนี้จะมีอะไรให้ดูแล้วสิ”
อันโคะหยอกเอ็นอย่างไม่ไว้หน้า
“นี่ ๆ อะไรคืออูจิฮะสองคนที่ไร้ความสามารถ คนที่ไร้ความสามารถมีแค่โอบิโตะต่างหาก”
“จริงเหรอ ฉันยังไม่เคยเห็นนายลงมือเลย แต่โอบิโตะบอกว่ามักได้ยินว่านายโดนคนอื่นอัดยับอยู่ที่สนามฝึกของตระกูล คงเก่งกว่าโอบิโตะไม่เท่าไรหรอก”
มุมปากเอ็นกระตุก ไอ้เวรโอบิโตะ อูจิฮะนี่ถึงกับเอาเรื่องเขาไปพูดแบบนั้น
ถึงก่อนหน้านี้เขาจะอาศัยฐานะน้องเขยของฟูงาคุ คิดจะไปดูตำราลับของตระกูลอูจิฮะ แต่โดนตาแก่เฝ้าประตูไล่ออกมา หลังจากนั้นยังขู่จะให้ฟูงาคุ ระงับเงินบำนาญของตาแก่ สุดท้ายฟูงาคุ ก็กดหัวเขาไปขอโทษตาแก่ แถมมิโคโตะยังตีบั้นท้ายเขา จนเรื่องดังไปทั่วทั้งตระกูล
แต่ฉัน อูจิฮะเอ็น คือความหวังของตระกูลอูจิฮะนะ!
ก็แค่ครั้งก่อนคิดจะใช้โอบิโตะฟาร์มเหรียญทอง พูดไปได้ประโยคเดียวก็ลอบโจมตีเขาเอง
ระบบบ้าเอ๊ย ดันไม่ให้เหรียญทองเพราะโอบิโตะอ่อนเกินไปจนไม่นับเป็นคู่ต่อสู้
ขณะที่เอ็นกำลังบ่นในใจ ทาโร่ก็ประกาศรายชื่อคู่ต่อสู้ในรอบถัดไป
“คู่ต่อไป ฮาตาเกะคาคาชิ ปะทะ อูจิฮะเอ็น”
อันโคะใช้ศอกกระทุ้งเอ็น “โชคดีนะที่เป็นคาคาชิ ต่อให้โดนเขาเอาชนะ ก็ไม่เปิดโปงความจริงอันน่าตกใจว่านายมันกระจอก”
เอ็นที่กำลังจะขึ้นสนามได้ยินดังนั้นก็เท้าลื่น เกือบหกล้ม
เขาหันกลับไปมองอันโคะ “ในฐานะพวกเดียวกัน เธอมองฉันแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”
อันโคะหน้าแดง “ใครเป็นพวกเดียวกับนายกัน! ก็แค่โดนนายพาโดดเรียนไปกินดังโงะ แถมนายยังดื้อจะพยายามทำให้ครูสลบ แล้วเดินออกประตูหน้าโรงเรียนอย่างเปิดเผย จนเกือบโดนครูจับได้!”
“แฮ่ม ครั้งนั้นเป็นอุบัติเหตุ สรุปแล้วฉันก็เก่งมากอยู่ดี”
“อ้อ”
เมื่อเห็นแววตาที่ดูส่ง ๆ ของอันโคะ เอ็นก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเหมือนตัวเองจะไม่ได้เอาเบนโตะมา
“อันโคะ มาเดิมพันกันเถอะ”
“เดิมพันอะไรล่ะ เดิมพันว่านายจะทนได้กี่วินาทีหรือไง?”
“ถ้าฉันชนะ เธอเลี้ยงข้าวฉัน แต่ถ้าฉันแพ้ ฉันเลี้ยงดังโงะเธอ”
ดวงตาของอันโคะเป็นประกาย “ตกลงตามนี้!”
คาคาชิมองเอ็นที่ทำเหมือนไม่เห็นเขา มุมปากใต้หน้ากากกระตุกเล็กน้อย
ตอนเปิดเรียน หมอนี่เอาแต่จ้องเขา แล้วยังหาโอกาสจะถอดหน้ากากเขาหลายครั้ง
วันนี้ถือโอกาสนี้สั่งสอนหมอนี่ให้เข็ดเสียเลย
“แฮ่ม”
ทาโร่มองเอ็นที่ยังไม่ยอมขึ้นสนามเสียที จึงตัดสินใจเดินไปคว้าคอเสื้อด้านหลังแล้วโยนเขาขึ้นสนามโดยตรง
ทั้งสองยืนประจำตำแหน่ง แล้วประสานอินเป็นสัญลักษณ์แห่งการต่อสู้
“เริ่มการต่อสู้!”
ทันทีที่ทาโร่ออกคำสั่ง คาคาชิก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าประชิดคู่ต่อสู้ ส่วนเอ็นกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับชะงักไปแล้ว
【เริ่มการต่อสู้! เป้าหมาย: ฮาตาเกะคาคาชิ (โรงเรียนนินจา)!】
เอ็นมองหน้าต่างแสงตรงหน้าแล้วยิ้มบาง ๆ ดูเหมือนระบบจะนับตัวละครต้นฉบับที่มีฝีมือเหนือกว่าเขาเป็นแพ็กเกจประสบการณ์ ไม่น่าแปลกใจที่ตอนลอบโจมตีทาโร่คราวก่อน ระบบถึงไม่ทำงาน
คาคาชิพุ่งมาถึงตรงหน้าเอ็นแล้ว ย่อมเห็นมุมปากของเอ็นที่ยกขึ้น
หมอนี่ ไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาหรือไง?
คาคาชิซัดหมัดหนักออกไปตรงเข้าที่ท้องของเอ็น
อันโคะมองเอ็นที่ถูกชกเข้าเต็ม ๆ แล้วบ่นว่า “หมอนี่มันกระจอกจริง ๆ ด้วย!”
เสียง “ปัง!” ดังขึ้น พร้อมกับกลุ่มควันสีขาวที่ปรากฏตรงตำแหน่งของเอ็น
ทุกคนเบิกตากว้าง แม้แต่รูม่านตาของคาคาชิก็หดเล็กลง