จางเยว่ยกชานมขึ้นชนแก้วกับเขาเบา ๆ “นั่นมันแน่อยู่แล้ว”
หลังชนแก้วชานมกันแล้ว จางเยว่ก็ลุกขึ้น ใช้ศอกสะกิดเกาชี “มา ๆ เราสองคนใช้ชานมแทนเหล้า ยกแก้วให้ผู้อำนวยการหานสักแก้ว!”
เกาชีรับสัญญาณแล้วลุกขึ้นทันที ยกชานมขึ้น ทั้งสองยกแก้วไปตรงหน้าหานมู่พร้อมกัน
หานมู่มองทั้งคู่แล้วยิ้ม ก่อนยกแก้วขึ้นชนกับพวกเขาเบา ๆ
ทั้งสามชนแก้วกันแล้วจิบชานมพร้อมกัน
จางเยว่วางแก้วลง เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ แล้วหันไปมองเกาชี “รีบโทรหาแฟนเธอเลย! ไม่ใช่พูดมาตลอดหรือว่าความรักทางไกลมันทรมานแสนสาหัส? บอกเขาไปสิว่า อีกไม่นานเธอก็จะได้ย้ายไปอยู่ที่เดียวกันแล้ว!”
พอจางเยว่เตือน เกาชีก็เพิ่งนึกขึ้นได้ รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดหน้าจอ แล้วใช้นิ้วพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็วส่งออกไป
ไม่นานหน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้น เกาชีก้มมองแวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นจนหุบไม่อยู่ จากนั้นเงยหน้าขึ้นชูนิ้วโป้งให้จางเยว่
สามทุ่มกว่า งานเลี้ยงก็เลิกรา
ทุกคนเดินออกมาจากห้องส่วนตัว จางเยว่กับเกาชีเดินตามหลังคุยอะไรกัน เสียงของทั้งคู่ดังมาจากด้านหลัง แฝงด้วยความยินดีที่เก็บไว้ไม่อยู่
สุดท้ายทุกคนยืนอยู่ตรงทางเข้าสักพัก กล่าวคำอำลากันสองสามประโยค จางเยว่กับเกาชีกลับไปก่อน เจียงเหยียนกับหนิงต๋าก็กลับไปเช่นกัน ส่วนจ้าวเจิ้งไปยืนรอรถริมถนน หลี่ฉุนก็หันหลังเดินไปทางลานจอดรถ
หานมู่ยืนอยู่หน้าร้านอาหาร มองคนเหล่านั้นหายลับไปตรงหัวมุมถนน ก่อนจะหันหลังเดินเลียบถนนไปยังจุดที่จอดรถไว้