พอได้ยินว่าจะสั่งอาหาร จางเยว่ก็เบิกตาเป็นประกาย เขาหยิบเมนูขึ้นมาเปิดไปเปิดมา ทำท่าตัดสินใจไม่ถูกอยู่หลายนาที ก่อนจะวางลงแล้วเอ่ยว่า “หัวหน้าหลี่ คุณสั่งเถอะ ของที่คุณสั่งอร่อยทุกอย่าง”
หลี่ฉุนเห็นเขาทำท่าเลือกไม่ถูก ก็ขี้เกียจเกรงใจอีกฝ่าย หยิบเมนูขึ้นมาสั่งอาหารไปสองสามอย่าง จากนั้นก็ส่งเมนูให้คนอื่นสั่งเพิ่มอีกสองสามอย่าง
พนักงานจดรายการอาหารเสร็จก็หันหลังเดินออกไป
ห้องส่วนตัวเงียบไปครู่หนึ่ง เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศหึ่งเบา ๆ กับเสียงพูดคุยจากถนนด้านล่าง
ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูก็ถูกผลักเปิดออก
หานมู่เดินเข้ามา เธอสวมเสื้อแขนสั้นสีดำกับกางเกงขายาวสีเข้ม ดูคล่องแคล่วและเด็ดขาด
เธอกวาดตามองคนในห้อง ก่อนจะดึงเก้าอี้ตรงตำแหน่งประธานออกแล้วนั่งลง
“มากันครบแล้วหรือยัง”
“มาครบแล้วครับ ผู้อำนวยการหาน” หลี่ฉุนตอบ
หานมู่ยกแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นจิบหนึ่งอึก “วันนี้ใครเป็นคนจัดมื้อเลี้ยงนี้”
“พวกเราหลายคนช่วยกันจัดครับ” หลี่ฉุนยิ้มพลางเอ่ย “อีกไม่นานคุณก็ต้องไปหนิงปัวแล้ว พวกเราเลยคิดจะเลี้ยงส่งคุณ กินข้าวด้วยกันสักมื้อ ไม่อย่างนั้นครั้งหน้าจะได้เจอกันอีกเมื่อไรก็ไม่รู้”
“ใช่ครับ”
“ใช่แล้ว”
“ถูกต้อง!”
หลายคนพากันเอ่ยคล้อยตาม
หานมู่ไม่ได้ตอบ เธอยกชานมตรงหน้าขึ้นจิบหนึ่งอึก ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ “ขอบใจที่ใส่ใจ”
ทุกคนหัวเราะ บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย จางเยว่หานมู่แล้วอดเอ่ยถามไม่ได้ “ผู้อำนวยการหาน คุณคิดว่าจะไปเมื่อไรครับ”