หานมู่มองเขาอย่างเย็นชา แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จางอิ่นชานถอยหลังตามสัญชาตญาณ หลังชนลำต้นไม้อีกครั้ง จนไม่มีทางถอยแล้ว
จางอิ่นชานรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลังเมื่อถูกเธอมอง เขากลืนน้ำลายลงคอ น้ำเสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัด “คุณจะทำอะไร... คุณ... คุณเป็นตำรวจนะ! คุณทำอะไรตามใจไม่ได้!”
ได้ยินคำพูดนั้น หานมู่ถึงกับคิดว่าตัวเองฟังผิด เขาพูดว่าอะไรนะ
ทำอะไรตามใจไม่ได้?
น่าขันสิ้นดี
สัตว์เดรัจฉานแบบนี้ ยังคิดจะมาพูดเรื่องกฎเกณฑ์กับเธออีกหรือ?
เธอไม่สนใจเขา ชกเข้าใต้ซี่โครงด้านซ้ายของเขาอย่างแรง
“อ๊าก——” ร่างของเขางอไปทางขวาอย่างฉับพลัน พ่นลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
จากนั้นหมัดที่สองของเธอก็ซัดลงที่เดิม จางอิ่นชานงอตัวลงอย่างรวดเร็ว
เขาใช้มือยันพื้น พยายามคลานหนีไปด้านข้าง แต่เพิ่งขยับไปได้ไม่ถึงครึ่งก้าว ก็ถูกหานมู่คว้าคอเสื้อด้านหลังลากกลับมา แล้วกดเข้ากับลำต้นไม้อีกครั้ง
หมัดของเธอกระแทกเข้าที่หน้าอก เสียงทึบเบา ๆ ดังมาจากเนื้อเยื่อระหว่างซี่โครงกับกระดูกอก
“อ๊าก——” เสียงร้องโหยหวนของจางอิ่นชานดังก้องไปทั่วป่า
สุดท้ายเหลือเพียงเสียงหายใจแผ่วขาดห้วงจากลำคอ
หานมู่ปล่อยคอเสื้อเขา ร่างของเขาไถลลงมาตามลำต้นไม้ นั่งอยู่บนรากไม้ ศีรษะก้มต่ำ มือทั้งสองยันพื้น ไหล่กระเพื่อมอย่างรุนแรง
เห็นริมฝีปากของเขาขยับ ดูท่าอยากจะร้องขอชีวิต แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หานมู่ก็ยกเข่ากระแทกเข้าใต้หน้าอกของเขา จนร่างทั้งร่างหงายไปด้านหลัง ท้ายทอยกระแทกกับลำต้นไม้ดังทึบ