หลี่ฉุนยังคงมองตามเปลหามที่พาผู้บาดเจ็บไป จนกระทั่งมันลับหายไปหลังโค้งถนน เขาจึงละสายตา ก้มหน้าลง หายใจหอบหนัก
ตำรวจหนุ่มสองนายที่อยู่ข้าง ๆ ยังคงยืนนิ่ง ไหล่ชิดกัน สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่เปลหามลับหายไป เนิ่นนานก็ไม่ยอมละสายตา
หานมู่ยืนอยู่กับที่ มองไปยังทิศทางที่เปลหามหายลับไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมา สายตากวาดผ่านถนนบนเขาที่โล่งว่าง แล้วเลื่อนไปยังพวกนักเลงที่ถูกควบคุมตัวไว้ทั้งหมด
เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านล่างของถนนบนเขา ชายวัยกลางคนในชุดปฏิบัติการสีเข้มเดินขึ้นมาอย่างรวดเร็ว รูปร่างกำยำ หลังตรงผึ่งผาย
เขาหยุดยืนตรงหน้าหานมู่ ยืนตัวตรง แล้วยกมือวันทยหัตถ์ “ผู้อำนวยการหาน ผมเสิ่นไข่ ผู้บังคับกองร้อยที่หนึ่งของหน่วยตำรวจติดอาวุธ รับคำสั่งนำกำลังมาสนับสนุน คนที่เหลืออยู่บนเขาถูกควบคุมตัวทั้งหมดแล้ว ตอนนี้กำลังคุมตัวลงจากเขา”
หานมู่รับวันทยหัตถ์ “บนเขายังมีคนอื่นอีกไหม”
“ทีมค้นหากำลังรุกลึกเข้าไปในป่า”
หานมู่ยืนอยู่กับที่ สายตากวาดผ่านพื้นที่ซึ่งถูกควบคุมไว้แล้ว
เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่ค้นหาและเสียงพูดขาด ๆ หาย ๆ ผ่านวิทยุสื่อสารดังมาจากส่วนลึกของป่า
เธอยืนอยู่ริมลานโล่ง มองไปทางป่า ขณะความคิดแล่นเร็วจี๋
เธอหยุดคิดอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนเอ่ยว่า “เขาน่าจะไม่อยู่บนเขาแล้ว หาในเขาก็คงไม่เจอ เขาไม่ได้โง่ขนาดนั้น ตอนออกจากโรงงานก็จงใจทำเสียงให้เอิกเกริก แถมยังจัดคนพวกนี้มารออยู่ที่นี่ ก็เพื่อถ่วงเวลาพวกเรา ส่วนตัวเขาคงหนีไปไกลแล้ว”