“เข้าใจแล้ว” หลี่ฉุนตอบเสียงเรียบนิ่ง
จากนั้นก็เป็นขั้นตอนการสอบถามตามระเบียบ
สารวัตรตรวจสอบข้อมูลส่วนตัว หมายเลขประจำตัวตำรวจ และตำแหน่งของเขาก่อน จากนั้นจึงถามถึงรายละเอียดการใช้อาวุธในวันเกิดเหตุ
“วันเกิดเหตุ คุณใช้อาวุธเมื่อไร ที่ไหน และด้วยเหตุผลอะไร”
“ช่วงบ่ายวันนั้น ที่เนินหลังโรงงานบริษัทนมเป่ยเป่าเป่าในเขตชิงซานหู พวกเรากำลังไล่จับผู้ต้องสงสัย ก็ถูกคนจำนวนมากที่ถืออาวุธล้อมโจมตี อีกฝ่ายมีจำนวนมากกว่าและใช้ความรุนแรงอย่างชัดเจน พวกเราเตือนด้วยวาจาหลายครั้งแล้วแต่ไม่ได้ผล ผมจึงใช้ปืนประจำกายยิงผู้โจมตีล้มไปสามคน”
“คุณใช้กระสุนไปกี่นัด”
“15 นัด”
“ก่อนยิง อีกฝ่ายได้คุกคามชีวิตคุณหรือเพื่อนร่วมงานแล้วหรือไม่”
“ใช่ อีกฝ่ายถือท่อเหล็กกับกระบองสั้น หลายคนเข้าจู่โจมพวกเราพร้อมกัน แม้แต่โจวเหยียน เพื่อนร่วมงานของผม ก็เสียชีวิตในการต่อสู้ชุลมุน ล้มลงตรงหน้าผม”
ปากกาบันทึกของสารวัตรขยับไปบนกระดาษอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามรายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่เกิดเหตุอีกสองสามข้อ หลี่ฉุนตอบทุกข้ออย่างครบถ้วน กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที
สารวัตรวางปากกา ปิดสมุดบันทึก “เอาละ สหายหลี่ฉุน การสอบสวนเบื้องต้นเรื่องความชอบด้วยกฎหมายของการใช้อาวุธปืนสิ้นสุดเพียงเท่านี้ หากภายหลังมีข้อสงสัยที่ต้องสอบถามเพิ่มเติม เราจะติดต่อคุณอีกครั้ง ต่อไปขอให้คุณให้ความร่วมมือกับจิตแพทย์เพื่อเข้ารับการประเมิน”
หลี่ฉุนลุกขึ้นเดินไปที่ประตู พอเปิดออกก็เห็นเจียงหยุงกำลังเดินมาจากอีกฟากของทางเดินพอดี ทั้งสองสบตากันจากระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว แต่ไม่มีใครพูดอะไร