เสียงของผู้อำนวยการหานดังมาจากข้างหู หลี่ฉุนพลันได้สติ สายตาละจากโจวเหยียน หันไปมองตำรวจสองนายข้างกาย ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า “ถอย! ลงเขาไป!”
เขายื่นมือคว้าแขนตำรวจหนุ่มคนหนึ่ง อีกฝ่ายยังเคลื่อนไหวเชื่องช้า คล้ายยังตั้งสติจากภาพเมื่อครู่ได้ไม่เต็มที่ หลี่ฉุนกระตุกแขนเขา อีกฝ่ายจึงตามถอยหลังไปด้วย
ตำรวจอีกนายตามมาสมทบ ทั้งสามเริ่มเคลื่อนลงจากเขา
นักเลงหลายคนคิดจะตามไป หลี่ฉุนหันกลับมาเหวี่ยงกระบองยืดฟาดใส่คนที่ไล่ตามมาใกล้ที่สุด จนอีกฝ่ายเซถอยไปหลายก้าว
หลี่ฉุนตามด้วยการเตะเข้าที่หน้าอกอีกฝ่าย ส่งร่างนั้นถอยกรูดไปหลายก้าว ชนเข้ากับคนด้านหลัง
หานมู่เห็นว่าหลี่ฉุนกับพวกถอยห่างออกไปได้ระยะหนึ่งแล้ว
เธอกวาดตามองฝูงชนที่ยังกรูกันเข้ามาไม่หยุดตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนกระชับกระบองยืดเปื้อนเลือดในมือแน่นขึ้น
จากนั้นเธอก็พุ่งตัวเข้าใส่ฝูงชนที่เร่งความเร็วเข้ามา
กระบองยืดหมุนหนึ่งรอบในมือเธอ ก่อนพลิกจับกลับหัวไว้ในฝ่ามือ แล้วฟาดออกไปข้างหน้า
กระบองฟาดเข้ากลางอกของคนแรก ร่างนั้นงอวูบ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นผลักจากด้านหลัง ก่อนล้มไปด้านหลังทับคนที่สอง
หานมู่ดึงกระบองยืดกลับ แล้วฟาดออกไปอีกครั้ง คราวนี้กระบองปะทะเข้าที่ข้างลำคอของคนที่สอง
ศีรษะของอีกฝ่ายสะบัดเอียงไปด้านข้าง ร่างอ่อนยวบลง ก่อนล้มคะมำไปตามแรงเฉื่อย นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
ทุกครั้งที่กระบองยืดฟาดออกไป ล้วนกระทบจุดสำคัญของฝ่ายตรงข้ามอย่างแม่นยำ แรงทั้งหมดถ่ายทอดผ่านปลายกระบองและลำกระบอง