“ยังอยู่ในโรงงานเขตชิงซานหู คนของเราจับตาดูอยู่ตลอด”
หานมู่ลุกขึ้น หยิบเสื้อคลุม “ไป จับตัวเขากลับมา”
หลี่ฉุนหันตัวเดินตามเธอออกไป
ในเวลาเดียวกัน ที่โรงงานบริษัทนมเป่ยเป่าเป่า เขตชิงซานหู ชั้นสองของอาคารสำนักงาน
จางอิ่นชานนั่งอยู่ในสำนักงาน ม่านหน้าต่างปิดไว้ครึ่งหนึ่ง แสงยามบ่ายส่องลอดช่องว่างเข้ามา
ในที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้าเขามีก้นบุหรี่กองอยู่ห้าหกมวนแล้ว
เลขานุการยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน ลดเสียงลง “ท่านจาง หลังจากหลิวอวี่เซียนถูกพาตัวไปสอบปากคำก็ยังไม่กลับมาเลย สินค้าหลายล็อตในโรงงานก็ถูกอายัดไว้หมดแล้ว แถมตอนนี้ทุกทางเข้าออกของโรงงานก็มีตำรวจเฝ้าอยู่”
จางอิ่นชานนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ไขว่ห้าง มือคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ระหว่างนิ้ว หมุนช้า ๆ สายตาจับจ้องเอกสารบนโต๊ะที่ยังอ่านไม่จบ “ผลตรวจน่าจะออกมาแล้วสินะ”
“ครับ ถ้านับเวลาแล้วก็น่าจะใกล้ได้ผลแล้ว” ลูกกระเดือกของเลขานุการขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง
มือที่หมุนบุหรี่ของจางอิ่นชานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนต่อ “คุณว่าเธอจะมาจับผมเมื่อไหร่”
เลขานุการไม่กล้าตอบ
จางอิ่นชานลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่างแล้วมองออกไปผ่านช่องว่างของม่าน “ของที่ให้เตรียมไว้ล่ะ”
เลขานุการล้วงซองจดหมายจากกระเป๋าด้านในของสูท “อยู่ในนี้หมดแล้วครับ ทั้งหนังสือเดินทาง เงินสด แล้วก็ซิมโทรศัพท์ใบใหม่”
จางอิ่นชานรับมา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่นอกหน้าต่าง