ลูกกระเดือกของชายสวมแว่นขยับขึ้นลง เขาพยายามบังคับน้ำเสียงให้สงบนิ่ง “ของพวกนี้... เป็นสินค้ากึ่งสำเร็จรูปที่ไม่ได้มาตรฐาน กำลังจะนำไปกำจัดครับ”
“ไม่ได้มาตรฐาน? ไม่ได้มาตรฐานตรงไหน?”
“ปริมาณธาตุอาหารรอง... ไม่คงที่ ไม่เป็นไปตามมาตรฐานก่อนออกจากโรงงาน ก็เลยต้องทำลายทิ้งครับ”
“ถ้าจะทำลาย ทำไมไม่ไปจัดการที่เขตของเสีย ต้องมาเทใส่ถังใหญ่ในโรงงานผลิตทำไม?”
ชายสวมแว่นตอบไม่ออกไปชั่วขณะ
คนงานในชุดทำงานอีกหลายคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเธอ
หานมู่กวาดสายตามองไปรอบโรงงานผลิตอย่างรวดเร็ว
สายตาของเธอหยุดอยู่ที่กระป๋องนมผงหลายกระป๋องบนสายการผลิตซึ่งยังไม่ทันถูกนำออกไป รวมถึงกล่องสินค้าสำเร็จรูปที่ยังไม่เปิดผนึกหลายกล่องบนชั้นวางชิดผนัง
บนโต๊ะทำงานมีใบบันทึกการตรวจสอบคุณภาพกับสมุดบัญชีหลายเล่มกระจัดกระจายอยู่
เธอส่งสัญญาณให้หลี่ฉุน “อายัดกล่องพวกนี้ไว้ทั้งหมด แล้วก็เก็บตัวอย่างผงในถังใบนั้นไปด้วย”
หลี่ฉุนรีบเดินเข้าไป
ขณะก้มตรวจกล่องนมผงที่ยังไม่เปิดผนึก ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนบางอย่างตรงด้านข้างกล่อง
เขาเอียงหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ เห็นฉลากแผ่นหนึ่งติดอยู่ข้างกล่อง เขียนว่า “รอส่งกลับไปแก้ไข”
หลี่ฉุนยืดตัวขึ้น เดินไปข้างหานมู่แล้วลดเสียงลง “ผู้อำนวยการหาน กล่องพวกนี้ติดฉลากรอส่งกลับไปแก้ไขทั้งหมด น่าจะถูกแยกออกมาต่างหาก ปกติแล้วเครื่องหมายแบบนี้หมายความว่าสินค้าล็อตนี้มีปัญหา ต้องส่งกลับไปแก้ไขครับ”