หานมู่เดินขึ้นไปตามถนนหลังประตูโรงงาน พื้นถนนคอนกรีตขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ คงเพราะสร้างมานานแล้วและแทบไม่เคยได้รับการซ่อมแซม
เธอเดินไปประมาณสิบกว่านาที ถนนคอนกรีตก็เปลี่ยนเป็นทางดิน บนพื้นมีเศษหินกับกิ่งไม้แห้งกระจัดกระจาย
หลี่ฉุนเดินตามหลังเธอ เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนเศษหินดังชัดเป็นพิเศษบนถนนภูเขาอันเงียบสงบ
เขาหันกลับไปมองด้านหลัง เห็นอิ้งหย่วนจั้นพาคนมุ่งหน้าไปอีกทางแล้ว ข้างกายเหลือเพียงตำรวจสืบสวนสามนายที่ตามมาด้วย ล้วนเป็นตำรวจหนุ่มจากกองบังคับการอาชญากรรม
หานมู่เดินไปได้ช่วงหนึ่ง จู่ ๆ ฝีเท้าก็ช้าลง
“ผู้อำนวยการหาน ข้างหน้ามีคน” หลี่ฉุนรีบก้าวเข้ามาใกล้ พลางกล่าวอย่างระแวดระวัง
สายตาของเธอกวาดผ่านเงามืดเบื้องหน้า หลังพุ่มไม้มีคนยืนอยู่หลายคน มองลอดผ่านกิ่งไม้และใบไม้ก็เห็นเงาร่างเลือนรางหลายเงากำลังมองมาทางนี้
ในกลุ่มนั้นยังมีคนกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ฟังจากเสียงฝีเท้าที่เป็นจังหวะพร้อมเพรียง ก็พอจะบอกได้ว่าพวกเขาผ่านการฝึกฝนมาเป็นเวลานาน
ไม่นานนัก เงาคนในป่าด้านหน้าก็ปรากฏชัดขึ้นในสายตา
หนึ่งคน สองคน สามคน จำนวนคนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เงาร่างเหล่านั้นกรูกันออกมาจากทุกทิศทุกทาง
ทุกคนต่างถืออาวุธอยู่ในมือ บ้างถือท่อเหล็ก บ้างถือกระบองสั้น กระทั่งบางคนก็ถือโซ่เหล็ก
เพียงชั่วพริบตา ทางดินก็ถูกคนกลุ่มใหญ่ปิดกั้นจนแน่นขนัด
หานมู่กวาดตามองคร่าว ๆ คนที่อยู่ตรงหน้า ทั้งด้านหน้าและด้านหลังมีอย่างน้อยหนึ่งร้อยห้าสิบถึงหนึ่งร้อยหกสิบคน