“รถตู้เหรอครับ?” ผู้รับผิดชอบที่แซ่หลิวแสดงสีหน้างุนงงได้อย่างพอเหมาะ “บริษัทเรามีรถอยู่ไม่น้อยจริง ๆ เอาอย่างนี้ไหมครับ ผมจะไปตรวจสอบบันทึกการใช้รถ ถ้าเป็นรถของบริษัทเราจริง เรายินดีให้ความร่วมมือในการสอบสวนอย่างเต็มที่ คุณช่วยทิ้งช่องทางติดต่อไว้ก่อนได้ไหมครับ พอตรวจสอบชัดเจนแล้วเราจะติดต่อกลับไป”
หานมู่มองเขาโดยไม่ตอบ
หลิวอวี่เซียนยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มสุภาพอ่อนโยน “แน่นอนครับ ถ้าคุณมีหมายค้นอย่างเป็นทางการ เราย่อมให้ความร่วมมือโดยไม่อิดออด แต่สถานการณ์ตอนนี้ทำให้ผมลำบากใจจริง ๆ ในโรงงานมีเครื่องจักรการผลิตอยู่ เกี่ยวข้องกับความลับทางการค้า หากเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา ผมรับผิดชอบไม่ไหวครับ”
หานมู่ยังคงเงียบ สายตาจับจ้องเขาอย่างสงบนิ่ง
รอยยิ้มของหลิวอวี่เซียนค่อย ๆ แข็งค้าง
เขาพยายามรักษาความสงบนิ่งบนใบหน้าไว้ แต่เหงื่อที่ขมับกลับซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว
ตั้งแต่เดินออกมา เขาก็จำหานมู่ได้แล้ว
ก่อนหน้านี้ เมื่อได้รับรายงานจากยามหน้าประตูว่ามีรถตำรวจหลายคันมาถึง เขายังคิดว่าเป็นการตรวจตราตามปกติของโรงพักแห่งไหนสักแห่ง หรือไม่ก็มีคนแจ้งเบาะแสเรื่องโรงงาน แล้วตำรวจมาแค่ให้เห็นว่าทำงานตามหน้าที่
โดยทั่วไปแล้ว แค่พูดปัดไปไม่กี่คำ ให้เกียรติกันสักหน่อย เรื่องก็จบ
เดิมทีเขาไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งเดินออกมาแล้วเงยหน้าขึ้นมองเห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่แถวหน้าอย่างชัดเจน