เสียงฝีเท้าสับสนดังขึ้นจากด้านหลังหลิวอวี่เซียน เขาหันกลับไปมองทางเขตโรงงาน เห็นคนกลุ่มใหญ่ในชุดทำงานกำลังกรูกันออกมา
คนกลุ่มนั้นแยกย้ายไปยืนกระจายกันอย่างรวดเร็วทั้งสองข้างประตูเหล็กกลไก ยืนจับกลุ่มกันสามห้าคน ปิดกั้นประตูไว้แน่นหนา
หลิวอวี่เซียนหันกลับมา รอยยิ้มผ่อนคลายปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง “ผู้อำนวยการหาน คุณเห็นแล้วใช่ไหมครับ พนักงานในเขตโรงงานของเรามีจำนวนมาก ทั้งหมดเป็นการผลิตและดำเนินธุรกิจตามปกติ คุณไม่มีหมายค้น ผมก็ทำอะไรไม่ได้ จะให้คุณเข้าไปไม่ได้จริง ๆ ถ้าทำให้การผลิตล่าช้าและกระทบต่อการส่งสินค้า เราก็ไม่มีทางชี้แจงกับลูกค้าได้ คุณว่าอย่างนั้นไหมครับ?”
น้ำเสียงของเขาฟังสบาย ๆ ความตึงเครียดเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น “เอาอย่างนี้ไหมครับ คุณไปดำเนินการเรื่องเอกสารก่อน พอจัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเราจะให้ความร่วมมืออย่างแน่นอน”
หานมู่ยืนอยู่ตรงประตู สายตามองข้ามไหล่เขาไปยังกองคนกลุ่มนั้น
เธอนับดูแล้ว มีราวยี่สิบถึงสามสิบคน ด้านหลังยังมีคนทยอยเดินออกมาจากโรงงาน ค่อย ๆ มารวมตัวกันตรงนี้
บางคนในมือยังถืออาวุธอยู่ด้วย
นี่ตรงไหนที่เรียกว่าพนักงานธรรมดา เห็นชัด ๆ ว่าจัดคนมาเพื่อปิดประตูโดยเฉพาะ
หลี่ฉุนยืนอยู่ข้าง ๆ พอเห็นภาพตรงหน้า ก็อดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
หรือพวกเขาคิดจะใช้วิธีนี้ขู่ให้ผู้อำนวยการหานถอยไป?
ให้ตายเถอะ คนพวกนี้คงตั้งใจมาหาที่ตายกันสินะ
ถ้าเดาไม่ผิด อีกเดี๋ยวผู้อำนวยการหานคงได้ลงมือจัดหนักอีกแล้ว