“หลังจากคุณแจ้งตำรวจแล้ว ทางนั้นมีใครติดต่อคุณมาบ้างไหม?”
“ไม่มีครับ” เสียงของกู่เหลยขาด ๆ หาย ๆ “ก่อนหน้านี้ก็มีคนแจ้งตำรวจเหมือนกัน แต่สุดท้ายเรื่องก็เงียบหายไป ผมเลยไม่ได้เลือกแจ้งตำรวจ แค่ร้องเรียนผ่านอินเทอร์เน็ตมาตลอด”
“เอกสารร้องเรียนที่คุณมี ยังเก็บไว้อยู่ไหม?”
“อยู่ครบครับ ทั้งใบวินิจฉัยจากโรงพยาบาล ผลตรวจของลูก บันทึกการซื้อ แล้วก็นมผงที่เหลืออยู่ ผมเก็บไว้หมด ให้คุณได้ทั้งหมดเลยครับ”
หานมู่พยักหน้า “คุณพักรักษาตัวให้ดี เอกสารฉันจะให้คนมารับ เรื่องนี้ฉันจะสืบให้ถึงที่สุด”
กู่เหลยมองเธอ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ขอบคุณครับ”
“ตอนนี้ลูกคุณเป็นยังไงบ้าง?”
“หลังเปลี่ยนนมผงก็ดีขึ้นมากครับ แต่หมอบอกว่าไตที่เสียหายแล้วฟื้นกลับมาไม่ได้ ต่อไปอาจต้องไปตรวจติดตามอาการอยู่เรื่อย ๆ”
หานมู่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเปิดประตูแล้วเดินออกไป
ทางเดินสว่างไสว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ กำหมัดแน่น
เมื่อเยาวชนเข้มแข็ง ประเทศชาติก็เข้มแข็ง
แต่ตอนนี้ ประเด็นไม่ใช่เยาวชนจะเข้มแข็งหรือไม่อีกต่อไป หากต้องดูก่อนว่าพวกเธอจะเติบโตขึ้นอย่างมีสุขภาพดีได้หรือไม่
ทารกและเด็กเล็กคืออนาคตของประเทศ คือความหวังของชนชาติ
เด็กทุกคนล้วนเป็นทรัพย์สมบัติอันล้ำค่าที่สุดของประเทศ การทำลายสุขภาพและชีวิตของพวกเขา ก็เท่ากับทำลายรากฐานของประเทศนี้
ไม่ว่าใครก็ตาม หากคิดจะทำลายรากฐานของประเทศ ก็เท่ากับเป็นปฏิปักษ์กับประเทศ เป็นปฏิปักษ์กับประชาชนหนึ่งพันสี่ร้อยล้านคน และเป็นปฏิปักษ์กับอนาคตของคนรุ่นแล้วรุ่นเล่า