จางเยว่แบกเครื่องตรวจจับมา ส่วนเกาชีถือกล้องวิดีโอ ทั้งสองวิ่งมาหยุดตรงหน้าหานมู่ จางเยว่ถามอย่างหอบเหนื่อยว่า “ผู้อำนวยการหาน ข้างล่างปลอดภัยแล้วใช่ไหม”
“ปลอดภัยแล้ว” หานมู่เบี่ยงตัวหลบทางเข้าบันได “ทางเข้าห้องสินค้าอยู่ชั้นล่าง พวกคุณลงไปเก็บหลักฐานตามขั้นตอน ฉันเฝ้าอยู่ข้างบน”
จางเยว่พยักหน้า ก่อนหันหลังเดินลงไปอย่างรวดเร็ว เกาชีตามหลังเขาไป กล้องวิดีโอในมือยังคงถ่ายภาพอย่างมั่นคง
ทั้งสองเดินลงบันไดโลหะไปหนึ่งชั้น แล้วหยุดหน้าประตูผนึกที่ระบุหมายเลขห้องสินค้าไว้
จางเยว่ย่อตัวลง นำเครื่องตรวจจับแนบใกล้รอยประตู ตัวเลขบนจอแสดงผลเริ่มกระโดดขึ้นทันที สูงกว่าค่าที่วัดได้จากภายนอกเมื่อครู่
เขาเงยหน้าขึ้นมองเกาชี “มีรังสีจริงด้วย”
เกาชียกกล้องวิดีโอขึ้นเล็งหน้าจอเครื่องตรวจจับ ถ่ายอยู่ไม่กี่วินาทีแล้วหันเลนส์ไปทางประตูผนึก
จางเยว่ลุกขึ้น หมุนมือจับประตูอย่างเต็มแรง บานประตูค่อย ๆ เปิดออก อากาศที่มีกลิ่นสนิมพวยพุ่งออกมาจากด้านใน
เขายื่นเครื่องตรวจจับเข้าไปในห้องก่อน เมื่อยืนยันว่าค่าอยู่ในระดับที่ยอมรับได้แล้วจึงก้าวเข้าไป เกาชีตามเข้าไปติด ๆ
ภายในห้องสินค้ากว้างกว่าที่คิด เต็มไปด้วยเศษเหล็กหลากหลายชนิด บางส่วนขึ้นสนิมผุกร่อนอย่างหนัก
จางเยว่เดินไปตามทางเดินภายในห้องสินค้า มือที่ถือเครื่องตรวจจับอยู่ในระดับอกตลอดเวลา ตัวเลขบนหน้าจอกระโดดขึ้นลงตามการเคลื่อนไหวของเขา
เขาหยุดตรงหน้ากองโครงเหล็กบิดเบี้ยวกองหนึ่ง ค่าบนเครื่องตรวจจับพุ่งขึ้นถึงระดับสูงสุดทันที