หานมู่กวาดสายตาไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครลุกขึ้นยืนได้อีกแล้ว เธอก็หันตัวเดินไปทางบันได
เธอเพิ่งก้าวขึ้นบันไดได้สองขั้น เสียงปืนก็ดังมาจากด้านบน กระสุนพุ่งชนแผ่นเหล็กใต้เท้าเธอจนเกิดประกายไฟเป็นทาง
เธอย่อตัวลงทันที แนบกายกับราวบันไดแล้วเอียงตัวเงยหน้ามองขึ้นไป ที่ปากบันไดชั้นบนมีชายคนหนึ่งยืนอยู่ ปลายกระบอกปืนหันลงมา ขณะกำลังปรับมุมยิงอย่างรวดเร็ว
หานมู่จะปล่อยให้เขามีโอกาสยิงนัดที่สองได้อย่างไร เธอยกปืนขึ้นยิงทันที กระสุนเจาะเข้ากลางหน้าผากของเขา ปืนหลุดจากมือ ร่างของเขาหงายหลังล้มลง
หานมู่เดินขึ้นต่อ เย่ยางเอ๋อร์กับลูกทีมอีกสองคนตามหลังเธอมา ทั้งสามเว้นระยะห่างกัน โดยหันปากกระบอกปืนไปคนละทิศทาง
พื้นที่ชั้นบนเล็กกว่าชั้นล่างเล็กน้อย ประตูหลายบานสองข้างทางเดินปิดสนิท มีแสงไฟลอดออกมาจากร่องประตูบานหนึ่ง และได้ยินเสียงคนพูดคุยอยู่ข้างในราง ๆ น้ำเสียงเร่งร้อนและตึงเครียด
เย่ยางเอ๋อร์เอียงตัวไปยืนข้างประตูบานนั้น ส่วนหานมู่ไปยืนตรงข้าม ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง
จากนั้นเย่ยางเอ๋อร์ก็ยกขาเตะประตูอย่างแรง บานประตูกระแทกเข้ากับผนังดังสนั่น
ในเวลาเดียวกัน หานมู่ก็เอียงตัวพุ่งเข้าไปในห้อง ปลายกระบอกปืนกวาดมองทั่วห้องอย่างรวดเร็ว
ในห้องมีคนสามคน สองคนนั่งยองอยู่ตรงมุมกำแพง มือถือโทรศัพท์ไว้ ราวกับกำลังพยายามติดต่อคนข้างนอก โชคดีที่สัญญาณสื่อสารถูกตัดไปแล้ว โทรศัพท์ของพวกเขาไม่มีสัญญาณ ทั้งคู่จึงกดโทรซ้ำอย่างลนลาน