จางเยว่กับเกาชีแบกถุงอุปกรณ์ขึ้นฝั่งมาแล้ว ทั้งสองยืนหยุดอยู่ริมฝั่ง
“ผู้อำนวยการหาน งั้นพวกเราไปก่อนนะครับ” จางเยว่หันไปมองหานมู่
หานมู่พยักหน้า “ส่งหลักฐานถึงแล้ว ให้เขียนบันทึกขั้นตอนให้ชัดเจน ปิดผนึกและลงชื่อให้เรียบร้อย”
ทั้งสองพยักหน้ารับ แล้วเดินเร็วไปยังรถเก๋งสีดำที่จอดอยู่ริมทาง
เครื่องยนต์ติด รถเก๋งแล่นออกจากท่าเรือ ไม่นานก็เลี้ยวผ่านหัวมุมถนน หายลับไปในแสงอรุณ
หานมู่ยืนอยู่ริมท่าเรือ มองรถคันนั้นจนลับหายไปตรงหัวมุมถนน ก่อนจะหันกลับมามองจ้าวฉางซง “ทางตำรวจตรวจชายแดนทางทะเลมาถึงหรือยัง”
“ล็อกตำแหน่งเรือสินค้าไว้แล้ว คำนวณตามเวลา ก็น่าจะถึงแล้ว พอไปถึง พวกเขาจะเข้าควบคุมเรือทั้งลำ ปิดผนึกระวางสินค้า และควบคุมตัวคนที่เหลือ” จ้าวฉางซงหยุดไปครู่หนึ่ง “เรื่องต่อจากนี้ให้ดำเนินตามขั้นตอน พวกเราจะติดตามเรื่องตลอดทั้งกระบวนการ”
หานมู่พยักหน้า ไม่ถามต่อ
เฉินเจี๋ยซินเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหานมู่ “เหนื่อยหน่อยนะ งานตรวจสอบและนับของต่อจากนี้ สำนักงานสิ่งแวดล้อมจะให้ความร่วมมือเต็มที่ อีกอย่าง ฉันติดต่อศูนย์ฉุกเฉินด้านสิ่งแวดล้อมของกรมตำรวจมณฑลแล้ว ทางนั้นจะส่งผู้เชี่ยวชาญมาที่เกิดเหตุ เพื่อประเมินระวางสินค้าอย่างละเอียด”
“ในระวางสินค้ามีค่ารังสีอยู่จริง แต่ต้องตรวจเพิ่มเติมถึงจะได้ตัวเลขที่แน่ชัด” หานมู่กล่าว “ตัวอย่างและหลักฐานวิดีโอส่งไปยังศูนย์กองตรวจสอบคุณภาพมณฑลพร้อมกันแล้ว หากจำเป็น พวกคุณขอดูได้โดยตรง”
เฉินเจี๋ยซินพยักหน้า “ได้ ฉันจะจัดคนประสานงานโดยเฉพาะ”