“นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันตามหาคุณมาช่วย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะจัดการเรื่องนี้ในฐานะตำรวจ แต่จะขึ้นเรือไปในฐานะส่วนตัว เพื่อยืนยันสภาพของสินค้า”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจิ้นหนานจะเอ่ยขึ้นว่า “ได้ ฉันจะจัดคนไปให้ รับรองว่าแต่ละคนฝีมือไม่ธรรมดา พรุ่งนี้เที่ยงก็ถึงแล้ว เจ็ดคน พอไหม”
“พอแล้ว”
“ได้”
หลังวางสาย หานมู่ก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว สตาร์ตรถแล้วขับกลับไปยังสำนักงานตำรวจเมือง
คืนนั้น หานมู่นั่งอยู่ในสำนักงาน บนโต๊ะตรงหน้าเป็นแผนที่ทะเลบริเวณใกล้เขตท่าเรือเป่ยหลุน
เธอใช้ปากกาแดงทำเครื่องหมายพิกัดไว้หลายจุด พร้อมวงบริเวณรอยต่อระหว่างน่านน้ำสากลกับเส้นเขตน่านน้ำของประเทศ
จากนั้นเธอวาดขอบเขตคร่าว ๆ ในทะเลบริเวณรอบนอกที่ใกล้กับเขตเศรษฐกิจเฉพาะของประเทศเรา ก่อนตัดสินใจเงียบ ๆ ว่าจะขึ้นเรือตรวจสอบตรงจุดไหน
เช้าวันรุ่งขึ้น หานมู่ไม่ได้ไปเข้าร่วมประชุมที่คณะกรรมการเมือง
เธอโทรหาจางเยว่กับเกาชีแยกกัน ให้ทั้งคู่ไปพบกันที่คลังอุปกรณ์ตำรวจเพื่อช่วยจัดเตรียมสิ่งของ
ทั้งสองพบกันหน้าคลัง สบตากันด้วยสีหน้าสงสัย
จางเยว่เดินเข้ามาถามอย่างงุนงง “ผู้อำนวยการหาน เราจะทำอะไรกันครับ”
หานมู่ไม่ได้ตอบตรง ๆ เธอสั่งให้ตำรวจที่เข้าเวรเปิดประตูเหล็กของคลัง
เธอเดินไปยังชั้นวางของชิดผนัง ยกมือชี้กล่องอุปกรณ์หลายกล่องบนชั้น “ยกพวกนี้ขึ้นรถ แล้วก็กล่องสองสามใบนั่นด้วย เอาไปให้หมด”
พอได้ยินเช่นนั้น ทั้งสองก็ยิ่งสงสัยหนัก ยืนอึ้งอยู่กับที่ไปหลายวินาที