ประตูรถเปิดออก คนทั้งเจ็ดทยอยกระโดดลงจากรถ
คนที่เดินนำหน้าเป็นหญิงวัยสามสิบห้าหรือสามสิบหกปี ผมสั้นปานกลาง รูปร่างผอมเพรียว สวมเสื้อกล้ามสีดำ เผยให้เห็นแขนที่กระชับแข็งแรง
ด้านหลังเธอมีชายสามหญิงสามตามมา อายุราวสามสิบปี รูปร่างปราดเปรียว ก้าวย่างมั่นคง
ทันทีที่ลงจากรถ ทุกคนก็กวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวหนึ่งรอบ ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่หานมู่
หญิงผมสั้นปานกลางเดินมาหยุดตรงหน้าหานมู่ กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วจึงยื่นมือออกมา “คุณคือหานมู่ใช่ไหม?”
“ใช่ ฉันเอง” หานมู่จับมือกับเธอ
“ฉันชื่อเย่ยางเอ๋อร์ จิ้นหนานบอกว่าฝั่งคุณกำลังต้องการกำลังคน” เธอหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง “พามาครบแล้ว”
สายตาของหานมู่กวาดผ่านใบหน้าของทุกคนทีละคน พวกเขายืนกันอย่างสบาย ๆ แต่ท่วงท่ากลับมั่นคงมาก แค่มองก็รู้ว่าเป็นคนที่ฝึกฝนร่างกายอยู่เป็นประจำมานาน
“ลำบากพวกคุณแล้ว” หานมู่มองทุกคน “จิ้นหนานคงเล่าสถานการณ์ให้ฟังคร่าว ๆ แล้ว”
“เล่าคร่าว ๆ แล้ว ส่วนแผนปฏิบัติการ พอขึ้นเรือแล้วเราจะฟังคุณจัดการ” เย่ยางเอ๋อร์มองไปทางจางเยว่กับเกาชี “คนของคุณจะขึ้นเรือไปกับพวกเราด้วยหรือ?”
“ใช่” หานมู่พยักหน้า “สองคนนี้รับผิดชอบแค่การเก็บหลักฐานกับตรวจสอบอุปกรณ์ ไม่เข้าร่วมการใช้กำลังเข้าควบคุมโดยตรง”
เย่ยางเอ๋อร์เข้าใจแล้ว จึงพยักหน้า “รับทราบ”
“อุปกรณ์อยู่ในท้ายรถ พวกคุณไปหยิบกันเองได้เลย”
เย่ยางเอ๋อร์ส่งสัญญาณมือ คนที่อยู่ด้านหลังรีบเดินเข้าไปเปิดท้ายรถ แจกจ่ายอุปกรณ์อย่างรวดเร็ว แล้วสวมชุดยุทธวิธีให้ครบชุด