หานมู่หันไปตามทิศทางของเสียง เห็นโจวเหยียนกำลังไถลลงตามลำต้นไม้ แขนข้างหนึ่งห้อยอยู่ในมุมที่ผิดธรรมชาติ
เธอพุ่งไปข้างหน้าสองก้าว กระบองยืดในมือพลิกกลับ ฟาดเข้าใส่แขนของนักเลงที่กำลังชูท่อเหล็กเตรียมฟาดซ้ำเป็นครั้งที่สอง เสียงโลหะกระทบกระดูกดังขึ้น ท่อเหล็กหลุดจากมืออีกฝ่ายทันที
จากนั้นเธอก็เตะเขาอีกครั้ง นักเลงคนนั้นถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะล้มลงกับพื้นอย่างแรง
หานมู่ตั้งใจจะก้มลงเก็บกระบองยืด แต่คนอีกหลายคนทางฝั่งตรงข้ามพุ่งเข้ามาเสียก่อน
เธอจึงต้องลงมือจัดการคนกลุ่มนั้นให้ล้มลงก่อน
“รับไว้” หานมู่โยนกระบองยืดของตัวเองไปทางโจวเหยียน
โจวเหยียนรับกระบองยืดด้วยมืออีกข้าง พยุงตัวลุกขึ้นโดยอาศัยต้นไม้ แล้วกำอาวุธในมือแน่นอีกครั้ง
ฝูงชนเบื้องหน้ายังคงกรูกันเข้ามาไม่หยุด
หานมู่หันกลับไปเผชิญหน้ากับฝูงชนที่มืดฟ้ามัวดินอีกครั้ง
ในมือของเธอไม่มีอาวุธเหลือแล้ว
คนที่อยู่หน้าสุดเห็นสถานการณ์ของหานมู่ชัดเจน เขาชูท่อเหล็กขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบเก็บไม่อยู่
เขาเร่งฝีเท้า ชูท่อเหล็กขึ้นเหนือศีรษะแล้วฟาดลงใส่หัวของหานมู่ ราวกับมองเห็นแสงแห่งชัยชนะอยู่ตรงหน้าแล้ว
หานมู่ก้าวเข้าหาท่อเหล็กนั้นโดยตรง พลางเบี่ยงตัวหลบ มือคว้าปลายท่อเหล็กไว้ แล้วอาศัยแรงพุ่งเข้ามาของอีกฝ่ายดึงเขาไปข้างหน้า
อีกฝ่ายพุ่งพลาดจนเซถลาไปข้างหน้า ขณะเดียวกันเข่าของหานมู่ก็กระแทกเข้าที่กลางอก เสียงทุ้มดังมาจากอกของอีกฝ่าย คล้ายมีบางอย่างแตกหัก ร่างของเขาปลิวไปด้านหลัง ล้มเข้าใส่ฝูงชนที่อยู่ด้านหลัง พาคนล้มไปสามสี่คน