เขาพูดภาษาจีนได้อย่างเป็นมาตรฐาน แต่ก็ยังมีสำเนียงเฉพาะตัวของชาวต่างชาติหลงเหลืออยู่เล็กน้อย
“พวกคุณต้องการอะไร!” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหลังผุดลุกขึ้นทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธและความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด “นี่พวกคุณกำลังจี้เครื่องบินอยู่นะ!”
คำพูดของเขายังไม่ทันจบ คนร้ายที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ก้าวพรวดเข้ามาตรงหน้า แล้วฟาดกระบองสั้นในมือใส่ไหล่ของชายหนุ่มทันที
เสียงทึบดังขึ้น ชายหนุ่มหงายหลังล้มลงบนเบาะ ไหล่ข้างหนึ่งห้อยตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากในพริบตา
หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อยากลุกขึ้นไปพยุงเขา แต่ยังไม่ทันยืนขึ้นเต็มตัว ก็ถูกฟาดเข้าที่ไหล่อีกคน
กระบองฟาดเข้าอย่างแม่นยำตรงรอยต่อระหว่างไหล่กับคอ หญิงสาวทรุดฮวบลงบนเบาะทั้งร่าง
เสียงอุทานอย่างอัดอั้นดังขึ้นสองสามครั้งในห้องโดยสาร ก่อนจะเงียบลงทันที
ไม่มีใครกล้าลุกขึ้นอีก
ออร์ลันโดที่ยืนอยู่กลางทางเดินกวาดตามองรอบห้อง พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดีมาก ตราบใดที่พวกคุณให้ความร่วมมือ เราจะไม่ทำร้ายใคร”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินไปยังห้องโดยสารชั้นธุรกิจ
ในเวลาเดียวกัน หอคอยควบคุมการบินของสนามบินหนิงปัวบนพื้นดินก็วุ่นวายราวกับหม้อข้าวที่ถูกกวนจนเดือดพล่าน
จุดแสงบนจอเรดาร์เดิมควรบินไปทางตะวันออกด้วยความเร็วคงที่ แล้วเข้าสู่น่านฟ้าหนิงปัว ทว่ากว่าสิบนาทีก่อน จู่ ๆ มันก็เปลี่ยนทิศทาง หันไปทางตะวันออกเฉียงใต้ บินไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง