เสียงหึ่งของเครื่องยนต์ลอดผ่านลำตัวเครื่องเข้ามา ต่ำลึกและสม่ำเสมอ ราวกับเสียงรบกวนสีขาวที่ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ภายในห้องโดยสารเงียบสงัด ผู้โดยสารส่วนใหญ่หลับตาพักผ่อน มีเพียงเสียงพลิกหน้านิตยสารเป็นครั้งคราว และเสียงพนักงานต้อนรับถามเบา ๆ ว่าต้องการเครื่องดื่มหรือไม่
เครื่องบินบินมาได้ประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว
หานมู่กำลังจะหลับตางีบสักครู่ ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน เมื่อผ่านที่นั่งของเธอ ฝีเท้าก็ชะงักไปเล็กน้อย ราวกับกำลังมองอะไรบางอย่าง ก่อนจะเดินต่อไปข้างหน้า
เธอหรี่ตาลงจนเหลือเพียงรอยแคบ ๆ ชีวิตทหารหลายปีฝึกให้เธอเคยชินกับการสังเกตการณ์รอบด้าน รับรู้ทุกความเคลื่อนไหว
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ต่อให้กำลังผ่อนคลาย หรือแม้แต่หลับตา เธอก็ไม่เคยตัดการรับรู้และสังเกตสิ่งรอบตัว
สายตาของคนเมื่อครู่นี้ดูแปลกประหลาดอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าก็ไม่เหมือนผู้โดยสารทั่วไปที่เดินไปเข้าห้องน้ำอย่างสบาย ๆ
หานมู่เปลี่ยนอิริยาบถอย่างแนบเนียน เอียงไหล่ไปทางเดินเล็กน้อย ดูเผิน ๆ เหมือนคนนอนแล้วไม่สบายตัวจึงขยับหาท่าที่เหมาะกว่า
อาศัยจังหวะนั้น เธอกวาดตามองผ่านทางเดิน เห็นแผ่นหลังของชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีเทาเข้ม รูปร่างผอมบาง ก้มศีรษะเล็กน้อย ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน
เธอถอนสายตากลับมาแล้วหลับตาลงอีกครั้ง ทบทวนภาพที่เห็นเมื่อครู่ในหัว ทั้งรูปร่าง จังหวะก้าวเดิน และสีหน้าของชายคนนั้น