ไม่มีใครพูดอะไร เขาพยักหน้า “งั้นก็ทำตามแผน อีกสามวันเริ่มปฏิบัติการ”
ไฟดับลง
ห้องกลับจมสู่ความมืดอีกครั้ง
สามวันต่อมา
ท่าอากาศยานนานาชาติหนานชางฉางเป่ย์ อาคารผู้โดยสาร T2
หานมู่สะพายกระเป๋าสีดำไว้บนไหล่ข้างเดียว สวมแจ็กเก็ตหนังสีดำทรงสั้นเนื้อผ้าแข็งทรงตัว กางเกงขายาวสีดำทรงตรงแบบชุดทำงาน และรองเท้าผ้าใบ ทั้งตัวดูเป็นนักเดินทางที่เท่และคล่องแคล่ว
เมื่อคืนเธอนอนหลับได้ดี เช้าวันนี้พอตื่นขึ้นมา สภาพจิตใจของเธอเรียกได้ว่าดีเยี่ยม
เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์เช็กอิน ยื่นบัตรประชาชนให้ พอได้รับบัตรโดยสารแล้วก็หันไปทางจุดตรวจความปลอดภัย
ทางเดินสำหรับผู้โดยสารชั้นธุรกิจมีคนไม่มาก เธอผ่านจุดตรวจความปลอดภัยอย่างรวดเร็ว แล้วพบประตูขึ้นเครื่องในห้องพักผู้โดยสาร
ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะขึ้นเครื่อง เธอจึงหาที่นั่งริมหน้าต่าง นั่งลงแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาไล่ดูข้อความ
เป็นข้อความจากหลี่ฉุนกับคนอื่น ๆ
หลี่ฉุน: “ผู้อำนวยการหาน สุขสันต์วันตรุษจีนครับ ระหว่างทางระวังตัวด้วย”
จางเยว่: “ผู้อำนวยการหาน ไปเที่ยวอีกแล้ว ไม่พาพวกเราไปด้วยเลยนะคะ”
เธอพิมพ์ตอบว่า “เที่ยวเป็นหรือเปล่า ยังจะไปเที่ยวอีก”
จากนั้นก็ออกจากหน้าต่างแชต แล้วเลื่อนดูคลิปสั้นอยู่พักหนึ่ง
เสียงประกาศเริ่มแจ้งให้ผู้โดยสารขึ้นเครื่อง
หานมู่ลุกขึ้น เหวี่ยงกระเป๋าสะพายขึ้นไหล่ แล้วเดินไปยังประตูขึ้นเครื่อง
เธออยู่ช่วงต้น ๆ ของแถว ตรวจบัตรโดยสารแล้วเดินผ่านสะพานเทียบเครื่องบินเข้าไปบนเครื่อง