หลี่ฉุนรู้ดีว่าฝีมือของตนสู้ผู้อำนวยการหานไม่ได้ เธอจัดการคู่ต่อสู้ได้อย่างฉับไวเด็ดขาด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่มีวันกลัวจนถอยหนีเพราะเรื่องนี้!
ชายคนแรกที่ถือท่อนเหล็กพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาเหวี่ยงท่อนเหล็กในแนวขวางใส่เอวของหลี่ฉุนทันที
หลี่ฉุนรีบถอยหลังหนึ่งก้าว ท่อนเหล็กกวาดผ่านหน้าเขาไปพร้อมเสียงลม ห่างเพียงนิดเดียวก็จะโดนตัวเขาแล้ว
แต่ในชั่วขณะที่ท่อนเหล็กฟาดพลาด หลี่ฉุนก็ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว แล้วฟาดกระบองยืดในมือใส่ไหล่ของชายคนนั้น
ชายคนนั้นไม่คิดเลยว่าหลี่ฉุนจะไม่ถอย แต่กลับรุกเข้าหา จึงเซถลาไปหลายก้าว
หลี่ฉุนฉวยจังหวะฟาดกระบองยืดใส่ข้อมือของเขาต่อ ท่อนเหล็กหลุดจากมือร่วงลงพื้น
ชายคนนั้นกุมข้อมือถอยหลัง แต่ถูกคนที่อยู่ข้างหลังขวางไว้
ชายคนที่สองซึ่งถือท่อนเหล็กพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ฟาดใส่ศีรษะหลี่ฉุนอย่างไม่ยั้งมือ
หลี่ฉุนเอียงตัวหลบ แต่ท่อนเหล็กก็ยังฟาดโดนไหล่ ความเจ็บทึบแล่นขึ้นมา เขาครางในลำคอ แต่ฝืนทนความเจ็บแล้วเหวี่ยงกระบองยืดสวนกลับไปฟาดสีข้างของชายคนนั้น
ชายคนนั้นก้มตัวถอยไปสองก้าว กระบองยืดของหลี่ฉุนก็ตามฟาดเข้าที่เข่าของเขาทันที ชายคนนั้นทรุดลงคุกเข่าข้างเดียว ท่อนเหล็กร่วงลงพื้นตามไปด้วย เขากุมเข่าร้องโอดโอย
จากนั้นชายมือเปล่าสองคนก็พุ่งเข้ามา คนหนึ่งจับแขนทั้งสองข้างของหลี่ฉุนไว้ ส่วนอีกคนคิดจะลงมือในจังหวะที่เขาขยับแขนไม่ได้