ในตอนนี้ เฟิงเสวี่ย คุนหลงรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ
เหมือนถูกคนบังคับให้กินน้ำขยะหม้อใหญ่ เปรี้ยวและขมขื่น อัดอั้นจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
ให้ตายเถอะ ต่อให้ติดเครื่องติดตามก็ไม่ควรเป็นขนาดนี้!
เจอกันทุกวัน และทุกครั้งก็เป็นช่วงเวลาสำคัญที่เขากำลังจะได้ของ!
ที่สำคัญที่สุด ไอ้บ้าเอ๊ย เมื่อเช้าวานนี้มันเลเวลสิบนี่นา?
ผ่านมาแล้วหนึ่งวัน ทำไมยังอยู่ในหมู่บ้านมือใหม่อีก?
หรือว่า... มันตั้งใจมารอเขาคนเดียวจริง ๆ?
ถึงแม้ในใจจะเซ็งสุด ๆ แต่เขาก็มีจิตใจแข็งแกร่งพอสมควร ในไม่ช้าก็ตั้งสติได้
จากนั้นก็หันขวับไปทางผู้คนที่อยู่ข้างหลัง กัดฟันตะโกน: "พวกแกช่วยกันขวางมันไว้ให้ฉัน!"
ถึงจะตาย ไอ้พวกแกก็ต้องขวางมันไว้ให้ฉันให้ได้!
"แค่ขวางมันไว้ได้ หนึ่งคนในที่นี้ได้รางวัลหนึ่งแสนเหรียญทอง!"
พูดจบ เขาก็ไม่หันหน้ากลับไปมองใคร วิ่งสุดกำลังไปทางม้วนกระดาษดันเจี้ยนซ่อนเร้นที่อยู่ข้างหน้า
ถ้าคนอื่นทำให้เขาได้เวลาอีกสามสิบวินาที เขาก็บีบม้วนยันต์เคลื่อนย้ายหนีไปได้!
"พวกพี่ๆ ขึ้นไปขวางมัน!"
"ซื้อเวลาให้คุณหนูหลง!"
คนอื่น ๆ ก็รู้ดีว่าตอนนี้เฟิงเสวี่ย คุนหลงคิดอะไรอยู่
จากนั้นทุกคนก็ถืออาวุธ พุ่งเข้าหาหลินเยี่ยไป๋อย่างพร้อมเพรียง!
แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้ไม่กลัวตายจริง ๆ สาเหตุหลักคือเฟิงเสวี่ย คุนหลงให้ค่าตอบแทนสูงเกินไป!
คนละหนึ่งแสนเชียวนะ!
ต่อให้เลเวลร่วงไปถึงเลเวลหนึ่ง ก็ไม่มีใครขมวดคิ้วเลย!
ถึงแม้พวกนี้จะกล้าตายไม่กลัวอะไร แต่ต่อหน้าหลินเยี่ยไป๋ในตอนนี้ ก็เหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟชัด ๆ
"วู้ ๆ ๆ!"
เห็นได้ชัดว่าหลินเยี่ยไป๋ค่อย ๆ ดึงเชือกธนูด้วยสีหน้าเรียบเฉย วินาทีถัดมา ลูกธนูหลายดอกก็พุ่งออกไป