เมื่อเทียบกับอารมณ์ที่สดชื่นเบิกบานของหลินเยี่ยไป๋แล้ว
ตอนนี้ เฟิงเสวี่ย คุนหลงที่เพิ่งออกมาจากแท่นบูชาฟื้นคืนชีพนั้น โกรธแทบจะระเบิด
“ให้ตายเถอะ!”
“แค่นิดเดียว ขาดอีกนิดเดียวจริง ๆ!”
“ไอ้ชื่อซ่อน ฉันกับแกไม่จบกันแน่!!”
“ถ้าฉันไม่เอาคืนให้ได้ ฉันจะเอาหนังไปหุ้มกลอง!!!”
ทว่า เมื่อเห็นเฟิงเสวี่ย คุนหลงโกรธจนเสียสติ มีคนรีบกุลีกุจอเข้าไปหา พยายามยิ้มเอาใจเพื่อปลอบ
“คุณหลง ใจเย็น ๆ ก่อนครับ มองในแง่ดีหน่อย อย่างน้อยคราวนี้... อุปกรณ์ก็ไม่ได้หลุด นับว่าดีขึ้นแล้วใช่ไหม...”
แต่ยังพูดไม่ทันจบ เฟิงเสวี่ย คุนหลงก็เหลือบตามองอย่างรุนแรง ดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดเหมือนจะกินคน “ไอ้เวร! แกอยากให้ฉันของหลุดมากนักหรือไง?!”
สายตาอันเฉียบคมนั้น ทำเอาคนพูดถึงกับสะดุ้งทั้งตัว “คุณ คุณหลง ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น... ผมผิดไปแล้ว! ผมพูดผิดไป ผมแค่...”
คนคนนั้นพยายามอธิบายอย่างสุดชีวิต แต่ลิ้นกลับเหมือนโดนผูกปม
อย่างไรก็ตาม เฟิงเสวี่ย คุนหลงที่ถูกความโกรธบังตาอยู่แล้ว จะให้อภัยเขาได้อย่างไร สองลูกธนูส่งไอ้คนนั่นกลับไปยังน้ำพุทันที
จนกระทั่งได้ระบายอารมณ์ไปบ้าง เฟิงเสวี่ย คุนหลงถึงหันไปมองคนที่อยู่ข้างหลัง แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ว่าแต่ สืบที่อยู่จริงของไอ้หนูนั่นยัง?”
คนที่ถูกถามถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ส่ายหน้าอย่างลำบากใจ พูดตะกุกตะกัก “คุณหลง ตอนนี้ยัง... ยังไม่มีครับ...”
“คุณหลง ไอ้คนนี่ก่อนเข้าเกมน่าจะแก้ไขใบหน้ามา เราส่งภาพวาดของมันไปตามช่องทางต่าง ๆ มากมาย แต่ก็ยังหาไม่เจอ...”
พอได้ยินแบบนี้ เฟิงเสวี่ย คุนหลงยิ่งโมโหหนักขึ้น “ให้ตาย! ยังไม่เจออีกเหรอ? งั้นตอนนี้แกยังไม่รีบไปสืบอีก จะให้ฉันไปสืบเองหรือไง?!”
“ให้ตาย พวกแกมันไร้ประโยชน์กันหมด!”
“คุณหลง ทางหัวหน้ากิลด์ไม่ใช่...”