ที่ริมบ่อน้ำปีศาจ มีพุ่มไม้รกๆ อยู่กอหนึ่ง
ตอนนี้ กลุ่มผู้เล่นที่หัวขึ้นชื่อว่ากิลด์เฟิงเสวี่ยกำลังล้อมเป็นวงกลม ปิดกั้นผู้เล่นหญิงสองคนไว้ตรงกลาง สายตาทุกคู่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและหยาบโลนอย่างไม่ปิดบัง
เฟิงเสวี่ย คุนหลง ผู้นำกลุ่ม จ้องมองหญิงทั้งสองคนด้วยสายตาโลภ ปลายยิ้มแทบจะล้นออกมาจากจอ
ต้องยอมรับว่า โชคหมานี่มันโคตรจะเว่อร์วัง!
เพิ่งจะเสียบอสกับขุมทรัพย์ลับไป เทพเจ้ายังตามมาป้อนข้าวป้อนน้ำให้อีก?
นี่มันหมายความว่าไง?
เทพเจ้าตามป้อนข้าวเลยเหรอ?
ชั่วขณะหนึ่ง เขาถึงกับเกิดภาพลวงตาที่ไร้สาระขึ้นมา
หรือว่าตัวเองจะเป็นตัวเอกแห่งโชคชะตาจากนิยายสักเรื่อง?
ไม่งั้น ใครจะมาอธิบายความมั่งคั่งที่ถาโถมใส่หัวแบบนี้ได้?
แต่ถึงจะดีใจแค่ไหน เขาก็ไม่ได้ลืมเรื่องสำคัญ
เขากลั้นความตื่นเต้นไว้ แล้วส่งสายตาไปยังหญิงนักเวทหน้าตงามสง่าใจกลางกลุ่ม พลางยกมุมปากเป็นรอยยิ้มที่คิดว่าตัวเองเท่สุดๆ
"ล่วนซื่อ อวี๋หยู ฉันแนะนำให้เธอส่งดันเจี้ยนซ่อนเร้นออกมาซะดีๆ ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสริม "แต่ถ้าเธอจะให้ฉันลำบาก ฉันก็ไม่รับประกันว่าพวกพ้องข้างหลังฉันจะควบคุมมือไม้ตัวเองได้ไหว"
พูดจบ เขาก็แลบลิ้นเลียริมฝีปากแดงฉานอย่างหยาบโลน
พอพูดแบบนั้น สมาชิกกิลด์เฟิงเสวี่ยข้างหลังก็แตกตื่นกันขึ้นมาทันที
วินาทีต่อมา พวกเขาก็เป็นเหมือนวัวกระทิงติดสัด ดวงตาเป็นประกาย