เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว เหมิงเยียนเฉินก็ขึ้นมาช่วยขน ทั้งสามคนช่วยกันยกของลงไปข้างล่างแล้วขนขึ้นรถ
“คุณหลูครับ เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะครับ” เหมิงเยียนเฉินกล่าว “ขอบคุณที่ดูแลซานซานมาตลอดช่วงนี้”
“ได้เลย!” หลูซวงอี้ตอบรับอย่างเต็มใจ
มื้อนั้นทั้งเจ้าภาพและแขกต่างอิ่มเอมสำราญใจ หลูซวงอี้ยังฝากฝังให้เหมิงเยียนเฉินดูแลซานซานให้ดีด้วย
“ซานซาน พรุ่งนี้ฉันอยากพาเธอไปพบเพื่อน ๆ สักสองสามคน ได้ไหม เพื่อนคนหนึ่งของฉันเพิ่งกลับจากต่างประเทศพอดี ฉันเลยจัดงานเลี้ยงต้อนรับ อยากแนะนำเธอให้พวกเขารู้จัก”
“ได้สิ ต้องเตรียมของขวัญไปด้วยไหม”
“ไม่ต้องหรอก แค่ไปก็พอ”
บ่ายวันรุ่งขึ้น เธอตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ สวมชุดเดรสสีชมพูอ่อนคลุมทับด้วยเสื้อโค้ตสีน้ำเงิน ดูอ่อนหวานงดงามน่ามอง
“วันนี้สวยจัง” เหมิงเยียนเฉินเปิดประตูรถให้เธอ
“ขอบคุณ” เสวี่ยซานซานขึ้นไปนั่งในรถ แต่ในใจกลับคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง เมื่อคืนหลังจากเหมิงเยียนเฉินเพิ่งบอกเรื่องนี้กับเธอ หานถิงก็ส่งข้อความมาชวนเธอไปร่วมงานเลี้ยงต้อนรับการกลับประเทศของเขา แต่เธอปฏิเสธไปโดยอ้างว่ามีนัดแล้ว
ถ้าหานถิงรู้ว่า “นัด” ที่เธอพูดถึงนั้น แท้จริงแล้วคือการมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับนี้ในฐานะแฟนสาวของเหมิงเยียนเฉิน... ไม่รู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร