เหมิงเยียนเฉินรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มนิ่มที่ฝ่ามือ สมองพลันหยุดทำงาน ใบหน้าก็เริ่มแดงระเรื่อ “ซานซาน คุณเมาหรือเปล่า”
เขาอยากดึงมือออก แต่เสวี่ยซานซานจับไว้แน่น ไม่ยอมให้เหมิงเยียนเฉินขยับ แถมยังดึงมือเขาเข้าหาอกอีก เหมิงเยียนเฉินแข็งทื่อราวกับก้อนหิน นิ้วมือพลันงอเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ฉากตรงหน้าน่าตื่นเต้นเกินไป หญิงสาวที่เขารักกำลังกอดเขาและบอกว่าเธอก็มีใจให้เขาเช่นกัน
เหมิงเยียนเฉินคอยเตือนตัวเองว่า ต้องเป็นสุภาพบุรุษ ห้ามฉวยโอกาสตอนอีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวเด็ดขาด
“เยียนเฉิน ทำไมไม่ตอบฉันล่ะ ที่คุณเพิ่งบอกว่าชอบฉัน คุณหลอกฉันหรือเปล่า”
ได้ยินคำพูดน้อยใจของซานซาน เหมิงเยียนเฉินรีบก้มมองเธอ “ไม่ใช่นะซานซาน ผมแค่ตื่นเต้นเกินไป ผมชอบคุณอยู่แล้ว อยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้คุณ...”
ยังพูดไม่ทันจบ ซานซานก็ลุกขึ้นนั่งบนตักของเหมิงเยียนเฉินโดยตรง แล้วจูบลงบนริมฝีปากของเขา เหมิงเยียนเฉินเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดีใจอย่างล้นเหลือ เขาโอบเอวบางไว้แน่น
เมื่อได้ลิ้มรสกลิ่นหอมหวาน เขาก็เคลิบเคลิ้มอย่างยิ่ง ตอนกำลังอ้าปากเพื่อจูบให้ลึกซึ้งขึ้น ซานซานก็ผลักเขาออก “อย่าจูบแล้ว ฉันหายใจไม่ออก”
เหมิงเยียนเฉินมองเธอที่กำลังแสร้งทำเป็นงอนด้วยสายตารักใคร่ “ซานซาน เป็นแฟนผมได้ไหม ผมอยากอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต”
เมื่อได้ยินคำว่าอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ซานซานก็รู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง แต่สีหน้ายังคงแสดงความซาบซึ้งใจและตอบตกลง
เหมิงเยียนเฉินอุ้มซานซานขึ้นมา ลุกยืนแล้วหมุนตัวไปรอบ ๆ “ซานซาน ผมดีใจเหลือเกิน ในที่สุดคุณก็ยอมอยู่กับผมแล้ว”
“อืม”
ซานซานมองดวงตาลึกล้ำที่อยู่หลังเลนส์แว่นของเหมิงเยียนเฉิน แล้วถอดแว่นออกจากใบหน้าเขา ผู้ชายคนนี้บริสุทธิ์เกินไปแล้ว ไม่ทำอะไรสักอย่าง สุดท้ายก็ต้องเป็นเธอที่เริ่มเอง พลางคิด เธอก็ค่อย ๆ คลายเข็มขัดเสื้อโค้ต เผยให้เห็นสายเดี่ยวผ้าไหม