เสวี่ยซานซานชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ การป้อนขนมต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ เธอรู้สึกเขินอยู่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังตัดเค้กชิ้นเล็ก ๆ ยื่นไปจ่อริมฝีปากของเหมิงเยียนเฉิน
เมื่อเห็นแก้มแดงระเรื่อของแฟนสาว เหมิงเยียนเฉินก็ใช้นิ้วลูบแก้มนุ่ม ๆ ของซานซาน ก่อนจะเอนตัวเข้าไปใกล้เธออีก ราวกับอยากแนบชิดไปทั้งตัวจนแทบทนไม่ไหว เสี่ยวอี้เสี่ยวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับทนมองไม่ไหว เหมิงเยียนเฉินทำตัวไร้ศักดิ์ศรีขนาดนี้เลยหรือ
เหมิงเยียนเฉินอ้าปากกินเค้กเข้าไป แล้วยังจงใจเลิกคิ้วใส่หานถิงอีกด้วย รอยยิ้มบนใบหน้าของหานถิงยังคงเดิม แต่แววตากลับหม่นลงเล็กน้อย
บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนขึ้นมาชั่วขณะ เมื่อเห็นเช่นนั้น คนอื่น ๆ ก็รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปคุยเรื่องอื่น
เสวี่ยซานซานนั่งอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกอึดอัด จึงกระซิบกับเหมิงเยียนเฉินเบา ๆ ว่า “ฉันไปห้องน้ำหน่อยนะ”
“ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหม” เหมิงเยียนเฉินถาม
“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว” เสวี่ยซานซานยิ้ม ก่อนจะลุกเดินออกจากห้องส่วนตัวไป
เธอเดินไปตามทางเดินมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ แต่ไม่ได้เข้าไปทันที หากหยุดยืนอยู่ข้างหน้าต่างครู่หนึ่งเพื่อสูดอากาศยามค่ำคืน ลมที่พัดเข้ามาเย็นอยู่บ้าง เธอสวมกระโปรงจึงเผลอกอดแขนตัวเอง
“ซีซี รู้ไหมว่าใครก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน” เสียงของหยวนเป่าดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
หัวใจของเสวี่ยซานซานไหววูบ “คงไม่ใช่เฟิงเถิงหรอกนะ”
“ตอบถูกแล้ว” หยวนเป่าพูด “สองวันนี้เขากำลังกลุ้มใจว่าเธอจะชอบเขาหรือเปล่า เธอลางานไม่ไปทำงานไม่ใช่เหรอ เขาเลยคิดว่าเธอกำลังหลบหน้า ไม่รู้จะทำยังไงดี ตอนนี้กำลังไปขอคำแนะนำจากเพื่อน ๆ ของเขาอยู่”