กลับถึงบ้าน เสวี่ยซานซานเปิดประตูเดินกะเผลกเข้าไปในบ้าน หลูซวงอี้เห็นเข้าก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ ออกจากห้องนั่งเล่นมาหา
“ซานซาน! เป็นอะไรไป?” หลูซวงอี้รีบประคองเธอให้นั่งลงบนโซฟา
“ไม่มีอะไร แค่ข้อเท้าแพลงน่ะ” เสวี่ยซานซานพูดอย่างไม่ใส่ใจ
หลูซวงอี้ตรวจดูข้อเท้าของเธอ คิ้วขมวดแน่น “บวมขนาดนี้เลย! ไปโดนอะไรมา?”
“เผลอล้มที่บริษัทน่ะ...” เสวี่ยซานซานพูดอ้อมแอ้ม “ซวงอี้ ฉันเหนื่อยนิดหน่อย อยากพักสักครู่”
“ได้ ๆ ๆ รีบไปพักเถอะ” หลูซวงอี้พูดอย่างรีบร้อน “ต้องการอะไรก็เรียกฉันนะ”
เสวี่ยซานซานกลับเข้าห้องตัวเอง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดแอปแชต สองสามวันนี้เหมิงเยียนเฉินส่งข้อความมาหาเธอหลายครั้ง ชวนไปกินข้าว แต่เธอก็ปฏิเสธโดยอ้างว่างานยุ่ง ตอนนี้ลองคิดดูแล้ว ถึงเวลาติดต่อเขาเสียที
“เยียนเฉิน เจ้านายใหญ่ของฉันสารภาพรักกับฉันแล้ว เธอว่าตอนนี้ฉันควรทำยังไงดี? ฉันไม่รู้ว่าตัวเองชอบเขาหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าเขาดูแลฉันดีมาก แถมตอนนี้ฉันก็ทำงานอยู่บริษัทของเขา ฉันควรทำยังไงดี?”
ส่งข้อความ
แทบจะทันทีที่ส่งข้อความสำเร็จ เหมิงเยียนเฉินก็โทรเข้ามา
“ซานซาน ที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ? เฟิงเถิงสารภาพรักกับเธอแล้ว?” น้ำเสียงของเหมิงเยียนเฉินเต็มไปด้วยความร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด
“อือ...” เสวี่ยซานซานพูดเสียงเบา “เมื่อกี้นี้เอง ฉันข้อเท้าแพลง ตอนเขาทายาให้ก็พูดออกมา...”
“เธอข้อเท้าแพลงเหรอ? อาการหนักไหม? ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้!” เหมิงเยียนเฉินพูดอย่างร้อนรน
“ไม่ต้องหรอกเยียนเฉิน ฉันไม่เป็นไร...”
“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงของเหมิงเยียนเฉินไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “รอฉันนะ อีกครึ่งชั่วโมงก็ถึง”
หลังวางสาย มุมปากของเสวี่ยซานซานก็ยกขึ้นเล็กน้อย ปฏิกิริยาของเหมิงเยียนเฉินเป็นไปตามที่เธอคาดไว้ เขารู้สึกดีกับเธอมาตลอด พอได้ยินว่าเฟิงเถิงสารภาพรัก ย่อมต้องร้อนใจแน่นอน