แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ปลุกหานถิงให้ตื่นขึ้น เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการได้อยู่กับคนที่ตัวเองรักจะทำให้คนเราหลงใหลได้ถึงเพียงนี้
เขาซุกตัวเข้าไปหาเธออีกนิดจนปลุกเสวี่ยซานซานให้ตื่น แล้วก็สัมผัสได้ถึง...
“หานถิง รีบออกไปเดี๋ยวนี้”
“ไม่ไปหรอก ซานซาน”
“รีบไปสิ เหมิงเยียนเฉินอาจจะกลับมาแล้วก็ได้”
หานถิงไม่พูดอะไร เพียงโอบเอวของเสวี่ยซานซานไว้แล้วจุมพิตลำคอของเธออย่างอาลัยอาวรณ์ แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจาก ที่แท้เวลาหนึ่งวันก็สั้นถึงเพียงนี้
เสวี่ยซานซานค่อย ๆ ขยับตัวออกห่าง หานถิงไม่ได้ขัดขวาง เขากัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงเอาไว้ พอทั้งคู่แยกจากกันก็ชุ่มเหงื่อไปทั้งตัว ช่างทรมานเหลือเกิน
“หานถิง...”
เสวี่ยซานซานหันหน้าหนี เดิมทีตั้งใจจะบอกว่าช่วงนี้พวกเขาอย่าเพิ่งพบกันอีก แต่พอสบเข้ากับดวงตาวรรณหวานคู่นั้นที่ฉายแววรักใคร่และพึ่งพา เธอก็พูดไม่ออกขึ้นมาเสียอย่างนั้น
หานถิงย่อมรู้ว่าเสวี่ยซานซานกำลังจะพูดอะไร แต่เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ก้มลงจุมพิตแก้มกับติ่งหูของเธออย่างทะนุถนอม พลางพึมพำเสียงเบาว่า “ซานซาน”
นิ้วยาวเรียวลูบไล้และคลึงแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอ
“อย่า... หยุด...”
“ซานซาน ผมแค่อยากช่วยให้เธอผ่อนคลายหน่อย”
เสวี่ยซานซานเบือนหน้าหนี ไม่มองหานถิง ถือเสียว่าเป็นการปล่อยใจครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน
หานถิงสัมผัสผิวเนียนละเอียดของเธอ ลมหายใจพลันหนักหน่วงขึ้น เสวี่ยซานซานรีบจับมือของเขาไว้ แม้ในดวงตาจะยังมีแววอาลัยอาวรณ์เขาอยู่บ้าง แต่เธอก็ยังปฏิเสธ “ไม่ พอแล้ว เราทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้”
“ซานซาน ให้ผมจูบเธออีกครั้งได้ไหม”
เสวี่ยซานซานมองหานถิงในสภาพเช่นนั้น เธอเอ่ยปฏิเสธไม่ลง แต่ศีลธรรมก็ไม่ยอมให้ตอบตกลง สุดท้ายจึงทำได้เพียงหลับตาลง เป็นการยอมรับโดยปริยาย
หานถิงมองเสวี่ยซานซานแล้วรู้ว่าเธอไม่ได้ไร้ความรู้สึกต่อเขา เสวี่ยซานซานเองก็สงสารเขาเช่นกัน เป็นเพราะเหมิงเยียนเฉิน ทั้งสองถึงไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้ และเป็นเพราะเขาปรากฏตัวช้าเกินไป