สายตาของซานซานค่อย ๆ เลื่อนลงไปหยุดที่ริมฝีปากของหานถิง ในใจเธอพยายามเกลี้ยกล่อมตัวเองว่า ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อไม่ให้หานถิงมาตามหาเธออีกในภายหลัง จูบกันแค่ครั้งเดียวไม่ได้หมายความว่าอะไรเสียหน่อย ครั้งก่อนที่ผับก็เคยจูบกันแล้วไม่ใช่หรือ เธอจะตื่นเต้นไปทำไม พวกเขาก็ยังไม่นับว่าสนิทสนมกันเกินไปอยู่ดี
ซานซานพยายามโน้มน้าวตัวเอง นิ้วเรียวเนียนค่อย ๆ ประคองใบหน้าของหานถิงไว้ หานถิงกลั้นหายใจ กลัวว่าซานซานจะเปลี่ยนใจเสียก่อน
ปลายนิ้วของซานซานสั่นเล็กน้อย ลมหายใจเริ่มกระชั้นขึ้น เธอค่อย ๆ โน้มตัวลง ประทับจูบลงบนริมฝีปากของหานถิง
ตอนที่เธอกำลังจะผละออก
หานถิงค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างช้า ๆ โดยไม่ให้ซานซานทันสังเกต
“ไม่…” เธอแค่ตกลงจะจูบเท่านั้น พวกเขาจะทำต่อไปมากกว่านี้ไม่ได้
“ซานซาน…”
หานถิงก้มหน้า หอบหายใจแรง พลางมองซานซานในสภาพเช่นนี้
หานถิงจ้องเธอไม่วางตา เขาจะปล่อยให้เธอจากไปแบบนี้ได้อย่างไร…