เขารินน้ำอุ่นใส่แก้ว แล้วส่งให้เสวี่ยซานซานอย่างระมัดระวัง เสวี่ยซานซานรับแก้วมาจิบทีละน้อย สายตาเลื่อนลอยไม่อยู่กับที่
“ซานซาน ที่ฉันพูดเป็นความจริง” เหมิงเยียนเฉินมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “จริงยิ่งกว่าทองคำเสียอีก ถ้าฉันพูดโกหกแม้แต่คำเดียว ขอให้ฟ้าผ่าตาย”
เสวี่ยซานซานวางแก้วลง เงยหน้ามองเขา “ฉันเชื่อคุณได้ไหม”
“ได้แน่นอน” เหมิงเยียนเฉินพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฉันจะเรียกผู้ช่วยมาให้ก็ได้ หรือจะเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดให้คุณดู วันนั้นฉันแค่คุยกับสวีชิ่นไม่กี่คำแล้วก็กลับไป ไม่ได้กอดกันเลย ยิ่งไม่มี...”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลง “ซานซาน คุณต้องเชื่อฉันนะ ฉันรักคุณขนาดนี้ จะทำเรื่องที่ผิดต่อคุณได้ยังไง”
เสวี่ยซานซานมองแววตาจริงใจของเขา ความสงสัยในใจก็เริ่มคลอนแคลน ปกติเหมิงเยียนเฉินเป็นคนสุขุมมาก และจริงใจกับเธอเสมอมา...
แต่รูปถ่ายใบนั้นก็ดูเหมือนจริงเหลือเกิน...
“อืม...” ในที่สุดเธอก็ตอบรับเพียงเสียงเดียว ทว่าน้ำเสียงยังคงเจือความไม่แน่ใจ
เห็นเสวี่ยซานซานดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวา เหมิงเยียนเฉินก็ยิ่งร้อนใจ เขาคว้ามือเธอแล้วดึงไปตบหน้าตัวเอง “ซานซาน ตีฉันเถอะ ฉันทำให้คุณไม่มีความสุข คุณจะตีฉันระบายอารมณ์ก็ได้ หรืออยากให้ฉันทำอะไร ฉันก็ยอมทั้งนั้น ขอแค่อย่าเมินฉัน...”
เสวี่ยซานซานตกใจ รีบดึงมือกลับ “คุณทำอะไรน่ะ!”
“ฉันทำให้คุณโกรธ” เหมิงเยียนเฉินมองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและกระวนกระวาย “เป็นความผิดของฉันทั้งหมด ฉันไม่ควรจากไปนานขนาดนี้ ไม่ควรทำให้คุณเป็นห่วง...”
เสวี่ยซานซานมองท่าทางของเขา ในใจก็รู้สึกซับซ้อนขึ้นมา เพราะตัวเธอเองก็มีอะไรกับหานถิง...