น้ำเสียงของเขาฟังดูทรมานจริง ๆ เสวี่ยซานซานจึงเริ่มลังเล
“คุณไม่สบายตรงไหน?” เธอถามผ่านประตู
“ปวดท้อง...” น้ำเสียงของหานถิงอ่อนแรง “ช่วยรินน้ำร้อนให้ผมสักแก้วได้ไหม?”
เสวี่ยซานซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูออกในที่สุด เธอเห็นว่าหานถิงหน้าซีดอยู่จริง ๆ เขาพิงกรอบประตู ดูท่าทางไม่ค่อยสบาย
“เข้ามาสิ” เธอเบี่ยงตัวหลีกทางให้
แววขบขันวาบผ่านดวงตาของหานถิง แต่เขาก็รีบกลับไปทำสีหน้าทรมานเหมือนเดิม แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามา
เสวี่ยซานซานเพิ่งปิดประตู พอหันกลับมาก็เห็นหานถิงโงนเงน ราวกับกำลังจะล้ม เธอรีบเข้าไปประคองโดยไม่ทันคิด แต่หานถิงตัวสูงเกินไป เธอจึงทำได้เพียงโอบเอวเขาไว้ พยายามช่วยให้เขายืนตรง
“เมื่อกี้คุณยังปกติดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?” เสวี่ยซานซานถามอย่างสงสัย
หานถิงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วฉวยโอกาสดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน เขาก้มหน้า ซุกใบหน้าลงตรงซอกคอของเธอ พลางพึมพำว่า “ขอโทษ...ผมปวดท้องมาก รู้สึกไม่มีแรงเลย...”
น้ำเสียงของเขาฟังดูอ่อนแรงจริง ๆ เสวี่ยซานซานใจอ่อน จึงรีบประคองเขาไปทางโซฟา น้ำหนักเกือบทั้งหมดของหานถิงทิ้งลงบนตัวเธอ ทั้งคู่เซถลาไปจนถึงข้างโซฟา
เสวี่ยซานซานเพิ่งพาหานถิงไปนั่งบนโซฟา แล้วลุกขึ้นเตรียมจะรินน้ำให้ มือใหญ่คู่นั้นก็รวบเอวเธอไว้ทันที ก่อนจะออกแรงดึง—
เสวี่ยซานซานร้องตกใจ แล้วทรุดนั่งลงบนช่วงเอวของหานถิงโดยตรง
ท่านี้ชวนให้คิดไปไกลเหลือเกิน เสวี่ยซานซานนั่งอยู่บนตัวหานถิง รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงไอร้อนจากร่างกายและแนวกล้ามเนื้อของเขา หานถิงถูไถศีรษะอยู่ตรงซอกคอของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นรดผิวบอบบาง