โทรศัพท์ดังขึ้น
เสวี่ยซานซานรับสาย “ฮัลโหล?”
“ขอสายคุณเสวี่ยซานซานหน่อยครับ ผมเจิ้งฉีจากสำนักงานผู้บริหารของกลุ่มบริษัทเฟิงเถิง...”
เรื่องราวดำเนินไปตามที่วางไว้ เสวี่ยซานซานตอบรับคำขอจากปลายสายอย่างลนลานเล็กน้อย ก่อนจะลงไปข้างล่างและขึ้นรถที่บริษัทส่งมารับ
บนรถ เธอเห็นแววตาตื่นตะลึงของคนขับผ่านกระจกมองหลัง แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพียงนั่งมองวิวข้างทางอย่างเงียบ ๆ
ไม่นานรถก็มาถึงโรงพยาบาลใจกลางเมือง เสวี่ยซานซานลงจากรถ เพราะเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย เธอจึงวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในโรงพยาบาล หอบหายใจแผ่วเบา แก้มแดงระเรื่อ ดวงตาชุ่มฉ่ำเป็นประกายจากการวิ่ง ทุกอย่างทำให้เธอดูมีชีวิตชีวาและน่าดึงดูดยิ่งขึ้น
เจิ้งฉีรออยู่ตรงทางเข้าแล้ว พอเห็นเสวี่ยซานซาน แววตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“คุณเสวี่ยซานซานใช่ไหมครับ?” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนกว่าตอนคุยโทรศัพท์มาก
“ใช่ค่ะ” เสวี่ยซานซานพยักหน้า ลมหายใจยังคงหอบเล็กน้อย “เอ่อ พวกคุณรู้ข้อมูลของฉันได้ยังไงเหรอคะ?”
เจิ้งฉีมองดวงตาคู่นั้นที่ราวกับมีแสงดาวพร่างพราย หัวใจพลันเต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง เขารีบรวบรวมสติ กลับมาวางท่าทีเป็นมืออาชีพดังเดิม “ผมเจิ้งฉีจากบริษัทเฟิงเถิงไงครับ คุณจำข้อมูลส่วนตัวที่กรอกไว้ตอนเข้าทำงานไม่ได้หรือ ซานซาน?”
เพิ่งรู้จักกัน เจิ้งฉีก็ทำตัวสนิทสนมเสียแล้ว แถมยังเรียกชื่อเธออย่างสนิทสนมอีกต่างหาก เสวี่ยซานซานพยักหน้าราวกับเพิ่งเข้าใจ
ในลิฟต์ เจิ้งฉีอดลอบมองหญิงสาวข้างกายไม่ได้ เขาจำรูปในแฟ้มประวัติพนักงานได้ดี เป็นหญิงสาวหน้าตาหวานน่ารักคนหนึ่ง แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้... สวยจนละสายตาไม่ได้