พยาบาลและแพทย์รีบเข้ามาอย่างรวดเร็ว หลังตรวจอาการอยู่ครู่หนึ่ง แพทย์ก็กล่าวกับเหมิงเยียนเฉินว่า “คุณเหมิงครับ คุณผู้หญิงท่านนี้แค่น้ำตาลในเลือดต่ำร่วมกับภาวะโลหิตจางเล็กน้อย พักสักหน่อยก็หายแล้ว ตอนนี้ให้สารละลายน้ำตาลทางหลอดเลือดดำอยู่ครับ”
“ขอบคุณครับ” เหมิงเยียนเฉินพยักหน้า ทว่าสายตากลับไม่อาจละจากใบหน้าของหญิงสาวบนเตียงผู้ป่วยได้ เดิมทีเขาตั้งใจจะจัดการดูแลเธอให้เรียบร้อยแล้วค่อยกลับ แต่สุดท้ายกลับเปลี่ยนทิศทางแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง
เธอหลับตาสนิท ขนตายาวทอดเงาจาง ๆ ลงใต้ดวงตา ใบหน้าซีดขาว ทว่าริมฝีปากยังคงมีสีชมพูระเรื่อ เสื้อไหมพรมสีขาวเรียบง่ายเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของร่างกายที่งดงาม ส่วนเสื้อโค้ตสีฟ้าอ่อนวางพาดอยู่ข้างเตียงอย่างไม่ใส่ใจนัก
วันนี้เหมิงเยียนเฉินมาที่โรงพยาบาลแต่แรกก็เพื่อปูทางให้สวีชิ่น น้องสาวบุญธรรมที่เขาเคยมีใจให้เลือนรางอยู่ช่วงหนึ่ง เขาคิดว่าตัวเองคงยังมีความห่วงใยต่อสวีชิ่นอยู่บ้าง แต่ทันทีที่เห็นหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้ หัวใจของเขาก็เต้นแรงราวกับจะทะลุออกจากอก สมองกลับปลอดโปร่งขึ้นมา ความทรงจำทั้งหมดระหว่างเขากับสวีชิ่นพลันเลือนรางจนแทบจับต้องไม่ได้
ริมฝีปากของหญิงสาวซีดอยู่เล็กน้อย ให้ความงามราวกับเปราะบางจนเหมิงเยียนเฉินอดรู้สึกสงสารไม่ได้ เธอเหนื่อยมากหรือเปล่า? หรือว่ามาโรงพยาบาลเพราะรู้สึกไม่สบาย?
เขานั่งอยู่ข้างเตียง มองเธอเงียบ ๆ โดยไม่ทำอะไรเลย พฤติกรรมเช่นนี้ออกจะเหมือนคนหลงใหลจนขาดสติ แม้แต่เหมิงเยียนเฉินยังเผลอคิดไปถึงอนาคตแล้วว่า หากได้คบกับหญิงสาวบนเตียงผู้ป่วยคนนี้ เขาจะดูแลเธออย่างไร
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ขนตาของเสวี่ยซานซานกระพือไหวอยู่สองสามครั้ง ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น