ในพื้นที่ระบบสีขาวบริสุทธิ์ เวลาไหลผ่านไปในอีกมิติหนึ่ง เหวินซีออกจากโลกของยอดนักสืบจิ๋วโคนันมาแล้ว ตอนนี้ช่วงพักฟื้นหนึ่งสัปดาห์สิ้นสุดลง เธอลอยอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า เตรียมพร้อมต้อนรับภารกิจถัดไป
“ซีซี พักผ่อนจนหายเหนื่อยหรือยัง” เสียงของหยวนเป่าดังขึ้นพร้อมสัมผัสอิเล็กทรอนิกส์อันคุ้นเคย “ข้อมูลของโลกใหม่จัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว”
เหวินซีลืมตาขึ้น ภาพโฮโลแกรมหลายภาพปรากฏตรงหน้า โลกที่ผสานเรื่องซานซานมาแล้วเข้ากับเรื่องใต้ฟ้าเรือนธรรมดา ตรงกลางภาพคือเด็กสาวหน้าตาหวานคนหนึ่ง นามว่าเสวี่ยซานซาน
“ให้ฉันดูเรื่องราวของเธอหน่อย” เหวินซีพูดเสียงเบา
ภาพเริ่มเคลื่อนไหว
ในภาพมีทั้งความคับข้องใจและความไม่ยอมแพ้ของซานซาน มีภาพที่หยวนลี่ซูอ้างว่าตนเป็นภรรยาของเฟิงเถิง และภาพที่หยวนลี่ซูเป็นฝ่ายจูบเฟิงเถิง ทั้งที่เขาไม่ได้หลบเลี่ยง
ตอนนั้นเสวี่ยซานซานรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่เง่า แม้ภายหลังซานซานกับเฟิงเถิงจะกลับมาคืนดีกัน แต่บาดแผลในใจของเธอก็ยังคงอยู่ เธอไม่อาจทุ่มเทให้ความรักครั้งนี้ได้หมดใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ต่อมาเธอค่อย ๆ เติบโตขึ้น อาศัยเส้นสายของเฟิงเถิงช่วยปูทางให้ธุรกิจของตน และการเริ่มต้นกิจการก็ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม
“ทุกคนบอกว่าฉันไม่คู่ควรกับเจ้า...” เสวี่ยซานซานซบหน้าลงบนเข่า “แต่จะคู่ควรหรือไม่ ก็น่าจะไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นตัดสินได้สิ...”
“เจ้าพูดว่าชอบฉัน แต่ทำไมตอนที่คนอื่นจูบเจ้า เจ้าถึงไม่หลบล่ะ”
“ทำไมเจ้าถึงปล่อยให้หยวนลี่ซูล้ำเส้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
เธอเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจก แววตาสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดและไม่ยอมแพ้ “ฉันอยากให้เจ้าลองสัมผัสความรู้สึกแบบนี้บ้าง... อยากรู้ว่าเจ้าทั้งไม่เข้าใจจริง ๆ หรือไม่ใส่ใจฉันเลยกันแน่...”
“อยากให้เจ้ามองฉันเดินไปหาคนอื่น ให้เจ้ารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ฉันกำลังเผชิญอยู่...”
“อยากให้เจ้าเข้าใจว่า การรักใครสักคนจำเป็นต้องมีขอบเขต...”
จู่ ๆ ผิวกระจกก็ปรากฏรอยร้าว ภาพหยุดลงฉับพลัน
พื้นที่ระบบกลับคืนสู่สีขาวบริสุทธิ์ เหวินซีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา