หานถิงกลับมาถึงบ้านด้วยท่าทางใจลอย พอดีได้ยินพ่อแม่กำลังพูดคุยเรื่องตระกูลเหมิงอยู่ในห้องรับแขก
“ได้ยินว่าลูกบุญธรรมของตระกูลเหมิงอย่างสวีชิ่นก่อเรื่องอีกแล้ว” แม่หานส่ายหน้า “คราวนี้ดูจะเรื่องใหญ่เสียด้วย เหมือนจะเป็นเพราะซ่งเหยียน ผู้ดับเพลิงคนนั้น เหมิงไหวจิ่นกับฟู่เหวินอิงโกรธจนแทบคลั่ง”
“ใช่แล้ว” พ่อหานรับคำ “ตระกูลเหมิงเลี้ยงดูเธอมาตั้งหลายปี ตอนนี้กลับมาก่อเรื่องเพราะผู้ชายคนเดียว แบบนี้ก็ไม่เหมาะจริง ๆ ได้ยินว่าเหมิงเยียนเฉินถูกเรียกตัวกลับไป ต้องจัดการเรื่องนี้ แล้วยังต้องดูแลภาพรวมของบริษัทอีก”
“เยียนเฉินเป็นเด็กเก่ง ตระกูลเหมิงคงไม่เกิดเรื่องใหญ่อะไรหรอก”
พอหานถิงได้ยินเช่นนั้น หัวใจก็ไหววูบ เหมิงเยียนเฉินต้องกลับไปตระกูลเหมิงเพื่อจัดการเรื่องของสวีชิ่นงั้นหรือ? นั่นหมายความว่าช่วงนี้เขาจะอยู่กับซานซานไม่ได้
โอกาสของเขามาถึงแล้ว
เขาเพิ่งกลับถึงบ้านก็หันหลังเดินออกไปทันที “พ่อครับ แม่ครับ ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย”
“เพิ่งกลับมาก็จะออกไปอีกแล้วหรือ?” แม่หานขมวดคิ้ว
“ครับ มีเรื่องด่วน” หานถิงพูดพลางเดินออกไป แม้แต่เสื้อคลุมก็ไม่ได้หยิบติดมือไปด้วย
พอนั่งลงในรถ หานถิงก็โทรหาผู้ช่วยทันที “ช่วยสืบเรื่องช่วงนี้ของสวีชิ่น ลูกบุญธรรมของตระกูลเหมิงให้หน่อย แล้วก็หาคนคอยจับตาดูเหมิงเยียนเฉิน ดูว่าเขาคุยอะไรกับสวีชิ่นบ้าง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาฉายประกายเจ้าเล่ห์ “ถ้าถ่ายภาพตอนพวกเขาแสดงท่าทีสนิทสนมกันได้ก็ยิ่งดี ถ้าไม่มี ก็ถ่ายจากมุมที่ทำให้ดูเหมือนสนิทกัน สรุปคือต้องถ่ายภาพที่ทำให้เห็นว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ธรรมดา”