แสงแรกของรุ่งอรุณยามเช้าเปรียบดั่งผ้าไหมสีทองเนื้อละเอียด ลอดผ่านช่องว่างของม่านกำมะหยี่หนาหนักในคอนโดชั้นบนสุดเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาอย่างดื้อดึง ทอดเป็นแถบแสงยาวอบอุ่นลงบนเตียงใหญ่ที่ยุ่งเหยิงแต่แฝงบรรยากาศชวนวาบหวาม ในอากาศราวกับยังอบอวลด้วยกลิ่นอายหวานล้ำอันเลือนรางที่หลงเหลือจากการปลดปล่อยเมื่อคืนก่อน
เหยียนเก๋อตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกอิ่มเอมและมั่นคงอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขายังลืมตาไม่เต็มที่ แขนก็เผลอกระชับกอดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สัมผัสอุ่นนุ่มละมุนที่ฝ่ามือทำให้หัวใจที่ลอยค้างมานานสองปี ในที่สุดก็กลับลงสู่ที่เดิมอย่างมั่นคง เขาก้มหน้าลง มองคนที่ยังหลับใหลอยู่ข้างหมอนด้วยสายตาโหยหาแทบจะเป็นการบูชา
ซุนเสี่ยวจิงนอนตะแคง ผมดำยาวหนาราวกับสาหร่ายทะเลแผ่สยายเต็มหมอนสีขาว เส้นผมสองสามเส้นแนบอยู่บนแก้มเนียนผ่องราวหยก ยิ่งขับให้ผิวขาวกระจ่างใส ราวกับหยกไขมันแพะชั้นเลิศ เปล่งประกายแวววาวอ่อนละมุนใต้แสงยามเช้า
ใบหน้างดงามไร้ที่ติของเธอในยามนี้ไร้การป้องกันใด ๆ ความเฉียบแหลมและความห่างเหินที่มักมีในยามปกติเลือนหายไป เผยความงามบริสุทธิ์ที่ชวนตะลึงจนหัวใจสั่นไหว ขนตายาวงอนงามดุจพัดเล็กประณีตสองอันทอดเงาจาง ๆ ใต้ดวงตา สันจมูกโด่งได้รูปขับเน้นเส้นข้างใบหน้าให้สมบูรณ์แบบ ดวงตาคู่งามที่มักฉายแววเฉลียวฉลาดและเย็นชาอยู่บ้างปิดสนิทในเวลานี้ ริมฝีปากอิ่มดุจกลีบกุหลาบเม้มเข้าหากันบางเบา มุมปากคล้ายมีรอยยิ้มพึงพอใจจาง ๆ ที่แทบมองไม่เห็น
แสงอาทิตย์ค่อย ๆ สว่างขึ้น กระโดดโลดเต้นบนไหล่มนที่โผล่พ้นผ้าห่มบาง เส้นไหล่งดงาม ผิวเนียนเกลี้ยงเกลาไร้ตำหนิแม้แต่น้อย ส่วนกระดูกไหปลาร้าก็ประณีตประหนึ่งผลงานที่ศิลปินบรรจงแกะสลัก สายตาของเหยียนเก๋อไล้สำรวจคิ้วตา สันจมูก และริมฝีปากของเธออย่างละเอียด ราวกับต้องการสลักทุกอณูของสมบัติล้ำค่าที่ได้กลับคืนมาให้ฝังลึกอยู่ในส่วนลึกของวิญญาณ