อันเดรบินกลับนิวยอร์ก แล้วอยู่ในบ้านที่เขาซื้อไว้กับเสี่ยวจิง เขามองเพชรและอัญมณีล้ำค่าในตู้กระจก ก่อนจะเก็บพวกมันทีละชิ้น เขารู้ที่อยู่ของเสี่ยวจิงในจีน เธอเคยชอบเครื่องประดับที่เขาซื้อให้มาก อีกทั้งเขายังซื้อบ้านไว้ในจีนหลายหลัง จึงตัดสินใจส่งมอบทั้งหมดให้เสี่ยวจิง พร้อมโอนเงินจำนวนหนึ่งเข้าบัตรเครดิตเสริมของเธอด้วย
ไม่กี่วันต่อมา ซุนเสี่ยวจิงได้รับพัสดุกล่องใหญ่ที่อันเดรส่งมา เมื่อเห็นเครื่องประดับล้ำค่าชิ้นโปรด รวมถึงเครื่องประดับใหม่อีกหลายชิ้น เธอก็ยิ้มจนตาหยีทันที ท้ายที่สุดเมื่อเห็นโฉนดบ้านสี่หลังที่วางทับอยู่ใต้เครื่องประดับ ซุนเสี่ยวจิงก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ ถึงอย่างไรแม้เธอจะเช็คอินเพื่อรับเงินได้ แต่ใครบ้างจะรังเกียจเงินที่มีมากขึ้น
“ขอบคุณนะ อันเดร” ซุนเสี่ยวจิงพิมพ์ข้อความส่งไปหาเขา
อันเดรตอบกลับทันที “เสี่ยวจิง ผมยังรักคุณเหมือนเดิม ผมหวังว่าต่อจากนี้ชีวิตคุณจะราบรื่นและมีความสุข ถ้าคุณเจอปัญหาอะไร โทรหาผมได้ทันที ไม่ว่าอย่างไรผมก็จะช่วยคุณ ตอนนี้ผมอยู่ที่อเมริกาเพียงเพราะไม่อยากทำให้คุณลำบากใจ อีกอย่าง บัตรเครดิตเสริมที่ผมให้คุณไป ใช้ได้ตามสบายเลย”
“อืม อันเดร ฉันหวังว่าตอนที่เราอยู่ด้วยกัน คุณจะมีความสุขนะ”
“แน่นอนสิ เสี่ยวจิง ผมรู้สึกว่าสองปีที่ได้อยู่กับคุณเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้ผมได้พบคุณ นี่คือการพบพานที่แสนโรแมนติกที่สุด”
“ฉันก็เหมือนกัน อันเดร การได้พบคุณเป็นโชคดีของฉัน ทุกวันที่อยู่กับคุณ ฉันมีความสุขมาก ลาก่อนนะ”
อันเดรมองคำว่า “ลาก่อน” บนหน้าจอ ดวงตาแดงเรื่อ ท้ายที่สุดก็พิมพ์ตอบไปว่า “ลาก่อน” เสี่ยวจิง ถ้าคุณต้องการผม ผมจะอยู่ข้างหลังคุณเสมอ