นิวยอร์ก ทางเข้าเลานจ์ผู้โดยสารชั้นหนึ่ง ท่าอากาศยานนานาชาติเคนเนดี
อันเดร มอร์แกนกุมมือซุนเสี่ยวจิงไว้แน่น ดวงตาสีฟ้าคู่งามเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และความไม่สบายใจที่ไม่คิดปิดบัง เขาแทบจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงวิงวอน กระซิบข้างหูเธอว่า “วิโอเลตต้า สัญญากับฉันนะว่าทุกวันเราจะวิดีโอคอลกัน ให้ฉันได้เห็นหน้าและได้ยินเสียงของเธอ ฉันจะคำนวณเวลาต่างกันเอง รับรองว่าจะไม่พลาดสักครั้ง”
วันนี้ซุนเสี่ยวจิงแต่งตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ ถ่ายทอดความมั่นใจและความงามโดดเด่นอย่างไม่ปิดบัง เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีส้มแดงคอลเล็กชันล่าสุดของแฮร์เมส สีสันสดจัดสะดุดตาขับผิวให้ขาวราวหิมะ ท่อนล่างเป็นกระโปรงสีดำเข้ารูป เน้นให้ขาดูยาวเป็นพิเศษ รองเท้าที่สวมคือรองเท้าเรดบอตทอมส้นสูงรุ่นคลาสสิกของคริสเตียน ลูบูตอง ขับข้อเท้าเรียวบางให้เด่นชัด บนใบหน้ามีแว่นกันแดดกรอบโลหะสีดำของดิออร์บดบังไปกว่าครึ่ง ทว่ายิ่งขับแนวกรามงดงามไร้ที่ติและริมฝีปากอวบอิ่มที่ทาลิปสติกสีชมพูกะปิให้เด่นขึ้น ทั้งตัวแผ่รัศมีงามสะกดตาและความมั่นใจแบบผู้ใหญ่ จนผู้คนที่เดินผ่านต่างพากันเหลียวมอง ปีนี้เธออายุยี่สิบห้า เป็นวัยที่หญิงสาวสลัดความเยาว์วัยและผลิบานงดงามถึงขีดสุด
เมื่อได้ฟังคำสารภาพรักอันลึกซึ้งและเจือความไร้เดียงสาอยู่บ้างของอันเดร ซุนเสี่ยวจิงก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แม้มีแว่นกันแดดกั้นอยู่ เธอยื่นนิ้วที่ทาเล็บสีส้มแดงไปแตะอกเขาเบา ๆ “วางใจเถอะ อันเดร ฉันจะจำไว้ว่าโทรหาเธอ จัดการงานที่พ่อของเธอมอบหมายให้ดี ๆ ล่ะ รอฉันกลับมาตรวจงาน” น้ำเสียงของเธอแฝงแววหยอกเย้าและปลอบโยนอยู่เล็กน้อย