ภายในอพาร์ตเมนต์หรูย่านอัปเปอร์อีสต์ไซด์ นครนิวยอร์ก
แสงอรุณส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ตกกระทบร่างของชายหญิงที่กำลังโอบกอดกันหลับใหล แขนของอันเดรยังคงโอบเอวคอดของซุนเสี่ยวจิงไว้อย่างเป็นเจ้าของ แม้ในยามหลับก็ไม่ยอมคลายมือ ซุนเสี่ยวจิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น รับรู้ถึงไออุ่นจากร่างกายและลมหายใจสม่ำเสมอที่แผ่วอยู่เบื้องหลัง ใบหน้างดงามไร้ที่ติไม่มีความง่วงงุนยามเช้าแม้แต่น้อย กลับแจ่มใสกระจ่าง
ตลอดเกือบสองปีที่คบหากัน อันเดร มอร์แกนนับเป็นแฟนหนุ่มที่สมบูรณ์แบบแทบทุกด้าน เขาหล่อเหลา ร่ำรวย อ่อนโยนและเอาใจใส่ ทั้งยังเข้ากันกับเธอได้อย่างดีเยี่ยมบนเตียง ทั้งคู่ต่างดื่มด่ำกับความใกล้ชิดอย่างเต็มอิ่ม ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ความเป็นเจ้าของที่แทบทำให้คนหายใจไม่ออก ซึ่งตอนแรกทำให้เธอรู้สึกอิ่มเอมที่ถูกต้องการอย่างแรงกล้า ก็ค่อย ๆ กลายเป็นความรู้สึกถูกผูกมัดขึ้นมาทีละน้อย
เขาราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปทันทีที่คลาดสายตา ระหว่างวันก็ส่งข้อความและโทรศัพท์หาไม่ขาด หากไม่จำเป็นต้องออกงานก็แทบจะตัวติดกันไม่ห่าง ทำให้ซุนเสี่ยวจิงซึ่งเคยชินกับการมีพื้นที่ส่วนตัว รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูกขึ้นมาเป็นบางครั้ง ความหวานชื่นที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มใจรับไว้ยามกำลังรักกันอย่างดูดดื่ม บัดนี้ค่อย ๆ จางหายไปอย่างเงียบงัน
นอกจากนี้ เธอยังต้องคิดหาทางบอกเลิกเขา ได้ยินมาว่าช่วงนี้มอร์แกนผู้เฒ่ากำลังคัดเลือกคู่หมั้นที่มีชาติตระกูลเหมาะสมให้อันเดร พอถึงเวลาค่อยใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเลิกกันก็ได้ อีกอย่าง ภารกิจของเธอกำหนดให้ต้องอยู่กับเหยียนเก๋อ ช่วงนี้ตัวติดกันเกินไปแล้ว เธออยากได้พื้นที่ส่วนตัวบ้าง
ถึงเวลาต้องกลับไปแล้ว ซุนเสี่ยวจิงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ปนความกระตือรือร้นที่จะลงมือ เธอมีประวัติการทำงานในมอร์แกนกรุ๊ปที่โดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง โครงการหลายโครงการที่เธอเป็นผู้นำหรือมีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งล้วนประสบความสำเร็จ ประวัติที่เปล่งประกายเช่นนี้มากพอจะทำให้เธอได้ตำแหน่งสูงในบริษัทสถาปัตยกรรมชั้นนำแห่งใดก็ได้ในจีน